Tantra massage weert wijd opengesperde kut

Het pakje wat de Koningin tijdens het defilé droeg was in een soort fluo-paars waar geen enkele schutter meer dan 5 seconden op zou kunnen richten zonder schele hoofdpijn te krijgen. Augustus is de verlofmaand bij ons en dus gingen we een weekje op vakantie naar onze Belgische kust. Geen grote reis deze keer, zelfs geen avontuurlijke campertocht —dat is een beetje moeilijk met de rolstoel—   maar een weekje uitwaaien in Lombardsijde.

Amper terug van de kust, verkopen we ons huis met trappen in Eeklo en kopen we een ander pand zonder trappen in Sint Laureins. We beseffen dat het tegen de winter zal draaien als we zullen kunnen verhuizen, maar dat hebben we er graag voor over. Polders, here we come. Voor de rest lijkt augustus zoals elk jaar verder te kabbelen zonder grote uitschieters. In een zwaar beladen wedstrijd tussen Anderlecht en kampioen Standard verkoopt de Gouden Schoen een walgelijke doodschop op het scheenbeen van Marcin Wasilewsky.

Het been van de Pool krult in ware Luc Nillis-stijl tussen voet en ondergrond en breekt op meerdere plaatsen.

In plaats van die omhooggevallen Waalse Jan-Mijn-Kloten voor eeuwig en drie dagen te schorsen… Tien wedstrijden vindt de Bond meer dan voldoende. We zijn ondertussen in september aanbeland en valt het u ook op dat er nog bijzonder weinig te vertellen viel over de Belgische politiek?

Dat komt omdat er eigenlijk ook bijna niets gebeurt. De rustige vastheid van premier Van Rompuy staat eigenlijk borg voor een status quo op alle fronten, in alle dossiers.

Leterme durft uit schrik voor een nieuwe blunder zelfs niet meer zingen in zijn eigen geitenkot en Dehaene is in alle stilte bezig om Dexia om zeep te helpen. Bij de sossen en de liberalen snijden ze mekaars strot over uit eigenbelang en zelfs bij het Vlaams Belang wordt de bokshandschoen van een voorbije verkiezingscampagne weer boven gehaald. Alleen is het deze keer niet om reclame   te maken, maar om op mekaars smoel te timmeren.

De sossen en de blauwen wens ik een spoedig herstel. Het Vlaams Belang wens ik een lange KO. Maar goed, we dwalen af. Ik was eigenlijk aan het vertellen dat we dit jaar nog geen echte politieke blunders hadden gekregen tot ene Filip Muyters dat ook in de gaten kreeg.

Nu dacht u op dat moment who the fuck is Filip Muyters, maar de Vlaams Minister van Begroting achtte zijn moment gekomen en beweerde in een parlementair debat dat al wie kon rekenen wist dat 35 plus 72, gelijk is aan Sindsdien weet u wie Filip Muyters is.

Een dommekloot die niet kan rekenen? Over El Sympatico gesproken, voor de Pfaffs was september niet echt een leuke maand. Alle boekskes schreven over het gezin en aan de lopende band moesten de Pfaffs uitrukken naar allerlei rechtbanden om de edities te laten tegenhouden. Jean Marie bedriegt zijn vrouw en Carmen zuipt… Wel laat die mensen toch aub… Is het uw vrouw die hij bedriegt? Is het uwe living die ze volkotst? Awel laat die mensen hun gang gaan en laat Boonen snuiven zoveel hij wil.

Voor Kimmeke Clijsters waren het dan weer hoogdagen in september. Twee jaar met pensioen en een baby later begint ze opnieuw te tennissen. Ze vertrekt naar de US Open, waar ze alleen maar mag starten omdat ze een sympathiek smoelke heeft. Een echte ranking heeft ze immers niet meer, laat staan hoog genoeg om aan een Grand Slam te mogen deelnemen. Ronde na ronde knokt ze zich door de wedstrijden om uiteindelijk het pleit te winnen tegen de meest getetteerde helft van de Williams-zussen.

Ik vraag mij af welke Amerikaanse zot dit spel omgekocht heeft. We zullen het pas later weten als de rechten van deze all-american story zullen verkocht worden aan een filmmaatschappij om er een prent over te draaien. Nog zelden zo een mossel op een podium zien staan. Boonen mag zelfs zo stoned zijn als een tweedehandse waterkoker, dan nog heeft hij tien keer meer uitstraling dan dit Australische fossiel. Oktober brengt bijzonder veel nieuws. Alsof iedereen het einde van het jaar stilaan voelt naderen en nog snel zijn steentje wil bijdragen aan Laat mij beginnen met het meest opmerkelijke: Barack Obama vertelt aan de wereld dat hij in het belang van de vrede nog eens Hij wordt daarvoor beloond met de Nobelprijs voor de vrede… Wie zijn eigenlijk dat stelletje seniele imbecielen die de Nobelprijzen toekennen?

Hoedanook, ik geloof nooit dat Alfred Nobel dit in gedachten had toen hij nog leefde. Alsof nog niet genoeg jongens gesneuveld zijn in de strijd tegen terrorisme, die al lang geen strijd tegen terrorisme meer is. Op zich vind ik het deze nobelprijs toch één van de meest markante feiten van Maar geen kat die er wakker van ligt in Vlaanderen. Ha neen, want wij zijn bezig met iets vééééél belangrijkers.

Wij kiezen namelijk Josje Huisman als nieuwe blondine in K3. Who the fuck is Barack Obama? Hoezo jonge mensen die sterven op het slagveld…? Wie heb ik aan de lijn… hallo hallo… wie zou dat kunnen zijn… hallo hallo… mijn tele-romeo!

Vlaanderen op zijn smalst! Voor het overige brengt oktober voor het eerst weer een sprankel hoop voor onze Rode Duivels. Dick Advocaat werd vanuit Nederland gehaald als redder van het Belgische voetbal en de Kleine Generaal boekt bij zijn eerste wedstrijd direct een zege tegen Turkije. Hij vindt onze vedetten jeanetten en alleen al door die uitspraak steelt hij meteen mijn hart! Niet eens 24 uur later wordt Jozef D.

De Veuster van de weeromstuit door Paus Benedictus uitgeroepen tot de Heilige Damiaan, al heb ik zo mijn twijfels of het een met het ander iets te maken heeft. Respectievelijk de geestelijke vader van Felice Damiano, de geestelijke vader van Jommeke en tenslotte de geesteszieke beste wielrenner die we ooit hadden. Ik verlies drie idolen in iets meer dan een week. Hoogtes en laagtes in de maand november.

Herman Van Rompuy, nog altijd goed verscholen in de Belgische politiek schiet als een raket de hoogte in als hij aangeduid wordt als president van de EU. Bejaarden uitlachen doe je namelijk niet! Hoedanook, even was er nog twijfel over zijn aanduiding maar dat had schijnbaar te maken met het feit dat hij zijn whereabouts niet correct had doorgegeven.

Iets waar tennissers Yanina Wickmaeyer en Xavier Malisse ondertussen ook kunnen over meespreken. Gelukkig is er voor hen een oplossing. Ik ga onze tennisvedetten sponsoren in hun proceskosten, zegt de brave borst.

Wickmaeyer, bijna 1m85 lang drukt de uk van een minister keihard aan haar borst en sedertdien is van hem niets meer vernomen. Zoals gezegd, hoogten, maar ook laagten. Want zoals Haiku Herman als een komeet de lucht in schoot, zo daalde Frank De Winne met een Russische Sojoezcapsule weer naar de aarde na een verblijf van 6 maanden in de ruimte. Maar Vlaanderen glimlacht alleen maar bij het horen dat hij is teruggekeerd. K3 heeft een vervangster voor Kathleen.

Dat is pas nieuws! Welkom welkom, bij de drie biggetjes…. En jawel, zo belanden we alweer bij de laatste maand van het jaar en kunnen we de boeken voor zo goed als sluiten. Hét nieuws deze maand is te rapen in onze eigen woonkamer, die sedert 2 december niet meer in Eeklo te vinden is, maar wel in ons nieuw kot in St.

Is er anders nog opmerkelijk nieuws geweest in de voorbije weken? De Klimaattop is Oslo is grandioos geflopt, een aanslag op een vliegtuig tussen Schiphol en Detroit is mislukt en een jonge jarige Italiaanse vrouw werpt zich van pure geilheid op de jarige paus Benedictus. Dan ben je toch niet goed bij je hoofd, dacht ik onmiddellijk na het bekendmaken van het nieuws. En inderdaad een dag later meldden alle nieuwszenders dat ze uiterst verward was toen ze de paus besprong. Ze dacht dat het Filip Muyters was….

Je ziet, het was weer een jaar zoals alle andere. Met dingen die we alweer vergeten zijn en met dagen die ons op weg zetten naar de volgende Driewerf hoera want we hebben het weer eens gehaald. Het geeft ons de kans én de plicht op terug te blikken op een jaar waarin we zowat van de ene verstomming in de andere liepen. Schitterde Yves Leterme in nog met een illustere vertolking van het Franse volkslied, in scoorde hij in alle hitlijsten met zijn eigen bewerking van een niet te evenaren zwanenzang.

Maar er is meer…. Zo begon het jaar in absolute mineur voor de man die al een kwart eeuw verkondigde dat hij jaar zou worden.

Niet dus, want al op de derde dag van het nieuwe jaar wisselde dr. Herman Lecompte op jarige leeftijd het wezenlijke voor het eeuwige. Onbegrijpend waarom haar geliefde medische media-kabouter liefst jaar te vroeg is gestorven. Amper ware de rijke Knokkenaren van de schok bekomen of daar bood zich al nieuw onheil aan.

De Europese beurzen kregen in die eerste paar dagen van het jaar enorme klappen en specialisten spraken van het slechtste economische jaarbegin sedert Geef toe, een jaar dat op die manier van start gaat belooft weinig goeds.

Gepeupel zoals wij veert dan nog eens op voor mannen als Sven Nijs 5 de keer Belgisch kampioen veldrijden op 6 januari en Steven Defour winnaar van de gouden schoen op 16 januari , maar kenners van de economische en financiële wereld wisten toen al hoe laat het was.

Vijf voor twaalf bij de Société Générale bijvoorbeeld, die plots een gat ontdekte van liefst 4,9 miljard Euro. Jerôme Kerviel ja, die vergeten ze daar in Parijs nooit meer. En hoe verging het onze nationale Yves in januari? Wel, niet eens zo slecht eigenlijk. Sommige mensen hebben inderdaad meer profetische gaven dan anderen….

Februari, maand van Sint Valentijn, start op passende wijze als de nieuwbakken franse president Nicolas   Sarkozy op zijn 53 ste trouwt met het ex-topmodel Carla Bruni. De kleine franse driftkikker straalt als hij met zijn kersverse bruid het Elyzée verlaat. Wie zeker een fotoshopbeurt zou kunnen gebruiken is good old Fidel Castro. Tussen het heugelijke nieuws uit Frankrijk en het ontluisterende beeld van het oude leidertje van communistisch Cuba, wordt onze eigenste Justine Henin in St.

Petersburg uitgeroepen tot wereldsportvrouw van Alweer een pak dollars waarmee ze eindelijk haar borstvergroting zal betalen, hoopt half België. Maar Henin wil van geen kliniek weten en houdt halsstarrig vast aan haar twee muggenbeten. Geen nieuws van Leterme in februari?

Waar Justine nog vrij kon kiezen of ze al dan niet in de kliniek langs ging, kreeg de Westvlaamse geitenhoeder die keuze niet. Op advies van zijn huisarts moest hij zich hoogdringend laten opnemen met een inwendige bloeding van het maagdarmsysteem. Inderdaad, amper een zucht later, op 6 maart, staan Verhofstadt en Leterme glunderend naast elkaar.

De een opgelucht dat hij eindelijk aan zijn Sabathjaar kan beginnen, de andere blij dat hij zonder al te veel maagklachten kan starten om de Belgische puinhoop op te ruimen. En dan, op 19 maart, doodse stilte. De wereld staat heel even stil, want de man die minstens Nobelprijzen voor literatuur had moeten winnen, is niet meer. Hugo Claus kiest na tien jaar aftakeling door de ziekte van Alzheimer zelf voor een waardige dood. Voor de rest gaat in maart de brouwerij Liefmans op de fles en vierden we bij ons thuis de verjaardagen van Jarne 7j , Kim 21j en ondergetekende oud.

April start al meteen op de eerste dag in panische angst voor de ouders en geliefden van de Chiroleden uit Kontich. Achtendertig blauw-gele tieners raakten verdwaald aan de Italiaans-Sloveense grens en moesten noodgedwongen de nacht doorbrengen in een onherbergzaam gedeelte van de Julische Alpen.

Gelukkig zijn de tieners na 1 nacht terecht en blijven de gevolgen beperkt tot een aantal snotneuzen en een paar dozijn verkleumde handen en voeten. Vlaanderen slaakt een zucht van opluchting en doet dat twee weken later nog eens over als Tom Boonen als eerste over de eindstreep van Parijs-Roubaix rijdt. Alle cocaïneverhalen worden hem meteen vergeven. Tommeke kan het nog.

Minstens zo indrukwekkend, minstens zo groots, maar Stijn is Tommeke niet en dus reageert iedereen een stuk gereserveerder. Een beetje zoals Prins Filip die aankondigt dat zijn hond weer doopsuiker heeft gescheten omdat ons Koningshuis alweer een telgje rijker is: Sjaal rond de hals, frietjes etend, breed lachend, dansend, pintjes drinkend, de armen triomferend in de lucht… Even kwam het beeld van Justine Henin kondigt aan dat ze definitief stopt met tennis.

Ik vraag mij onmiddellijk af of ze misschien nu tijd zal vinden om… Neen, ik mag mij daar eigenlijk niet mee bemoeien. Het is tenslotte haar lijf en het zijn haar euh…tetten. De modewereld hult zich in zwarte rouw als op 2 juni Yves Saint Laurent op jarige leeftijd overlijdt.

Zwarte rouw ook bij de Clintons, die in de VS moeten aanvaarden dat Hillary net te kort kwam in de voorverkiezing en dat niet zij, maar haar partijgenoot Barak Obama de volgende presidentskandidaat zal worden.

Iets gelijkaardigs moeten ook de spaanse voetballers gedacht hebben toen ze in de finale van het EK met wonnen van…jawel, Duitsland. Eindelijk is de vloek van Gary Linneker doorbroken: Fernando Torres blijft alleen al daarom voor eeuwig mijn held. Maar hét nieuws van de maand juni kwam van good old Johnny White. Dan maar mijn zolder ombouwen tot een heuse cannabisplantage moet de brave borst gedacht hebben, maar voor hij er erg in had stond de politie aan zijn deur met een arrestatiebevel.

John Wittevrouw, want zo heet de man uit Scherpenheuvel in het echt, veranderde onmiddellijk zijn artiestennaam. Johnny White is dood… Leve Johnny Wiet. Dat een artiestennaam wel wat kan opleveren heeft ook de Bosnische Serviër Radovan Karadzic mogen ondervinden. De man werd in juli weliswaar gearresteerd, maar leefde sinds in Belgrado als new-age dokter onder de naam Dragan Dabic.

Hij kon er elf jaar lang in alle rust op café gaan, verliefd worden en een praktijk uitoefenen zonder dat iemand door had dat hij het vermeende brein was achter de volkerenmoord van Srebrenica.

Op 30 juli verschijnt hij weer als zijn eigen zelve voor het Joegoslavië-tribunaal in Scheveningen. Eerder in de maand juli keurde Paus Benedictus de heiligverklaring van pater Damiaan goed, won Carlos Sastre de ronde van Frankrijk in de categorie van niet betrapte renners en werd Inbev de grootste speler op de wereldbiermarkt na de overname van het Amerikaanse Anheuser-Bush. Tussendoor bereikte ons ook nog een bericht uit Portugal en het Verenigd Koninkrijk dat niet langer gezocht zou worden naar het vermiste meisje Madeleine McCann.

Een mens zou er zowaar koude rillingen van krijgen, maar ook dat was in deze kille julimaand niet meer dan normaal. Qua temperatuur kon augustus al evenmin bekoren, maar bij ons thuis was dat het minste van onze zorgen. Een hele operatie lang hebben de artsen gevochten voor het behoud van haar voet en finaal krijgen we ze afgeleverd met zowat driekwart van de Gamma in haar pootje. Twee dagen later vertrekken we toch op vakantie, gepakt en gezakt en met een rolstoel in de kofferbak.

Weinig mogelijkheden dus om echte vakantie-activiteiten te doen, maar des te meer tijd om via kranten, radio en televisie de actualiteiten te volgen. Zo verneem ik dat Gilbert Bodart de cel is ingesukkeld na zijn medewerking aan een gewapende overval op de Grotten van Han, dat Ignace Crombé zich emailsgewijs in de love-shit heeft gewerkt, dat bagage-afhandelaars Flightcare en Aviapartners het werk hebben neergelegd waardoor in Zaventem een nooit geziene valiezenchaos ontstaat.

Het breukske begint in september stilaan minder pijn te doen, zegt mijn dochter. De revalidatie begint goed op gang te komen en als ze weer eens met een van pijn vertrokken gezicht ligt te zweten op de kine-tafel, spurt die andere Kim Gevaert voor de laatste keer m voluit tijdens de Memorial Ivo Van Damme.

September is meestal ook de maand waarin hier en daar de eerste bladeren van de bomen beginnen te vallen, maar deze keer dwarrelen ook de Fortis-aandelen mee in het herfstballet. De aandeelhouders zien euro per euro wegsmelten, terwijl Fortis-topman Herman Verwilst een oprotpremie van 5 miljoen Euro krijgt toegeschoven.

Is het dan al eens een paar maanden ietwat stiller rond de figuur van Yves Leterme, in oktober rommelt het weer langs alle kanten. De regering hangt aan elkaar als een gammele auto die op elke bult in de weg uit elkaar kan spatten.

Ook met politietopman Fernand Koekelberg gaat het van kwaad naar erger. Gesjoemel met benoemingen van secretaressen brengen hem op de rand van de afgrond, maar verder dan een blaam van Patrick Dewael en Jo Vandeurzen gaat het niet. Vandeurzen beseft dan nog niet dat hij er eerder zal gelegen hebben dan de politieman…. In Oostenrijk vliegt extreem rechts politicus Jörg Heider 58 met een knal uit het leven.

Gedronken en veel te snel gereden, fluisteren kwatongen, maar iedereen is dan al vergeten dat hij de man was waarvoor Louis Michel jaren geleden voorzichtigheid had gepredikt en ons probeerde uit het hoofd te praten om op skivakantie naar Oostenrijk te gaan. Voor de rest zal oktober voor altijd in het geheugen blijven als de maand waarin banken en aandelen kelderen tot historische dieptepunten.

Ook in november krijgen de beurzen nog rake klappen te verwerken. Economisch laat zich dat gevoelen en dagelijks krijgen we alarmerende berichten van grote bedrijven als Ford Genk, Philips, Bekaert, ArcelorMital. In de Verenigde Staten loopt het geen haar beter. Integendeel, maar daar raken de   crisisberichten heel even verstomd door de overwinningsroes van de nieuw verkozen president Obama. Ondertussen verliest bij ons Wannes Van de Velde 71 een lang gevecht tegen leukemie en brandt zowat half Mumbai in een resem aanslagen die India laten kreunen onder zwaar terrorisme.

Genoeg om even het vizier op de Belgische politiek te laten verslappen en Yves Leterme een beetje uit het oog te verliezen. Maar in december gebeurt het onvermijdelijke dan toch. Na de bladeren en de banken valt nu ook de regering. Niet met een enorme knal, niet met het Franse volkslied op de achtergrond, maar heel bruusk over een basisbegrip van ons democratisch bestel.

Wilfried Martens, op wittebroodsweken in Disneyland Parijs, wordt vanuit het Paleis bevolen om in allerijl uit de Splash te stappen, terug naar België te keren en als verkenner op pad te gaan om de parlementaire brokken te lijmen.

Herman Van Rompuy wordt als formateur aangeduid en op het moment dat ik deze regels zit te tikken, ziet het ernaar uit dat hij er zowaar zal in slagen om een nieuwe regering te vormen met alle krokodillen uit de vorige.

Al zal er hier en daar wel een krokodil aan moeten toegevoegd worden om de gaten van Leterme en Vandeurzen op te vullen. We zijn twaalf maanden verder… er zijn mensen geboren en er zijn mensen gestorven, maar toch staan we nog op precies hetzelfde punt.

En weet je wat nog het ergste van al is??? Mijn teerbeminde, die nu al meer dan 3 weken geveld is door een mysterieuze aandoening van het zenuwstelsel.

Eind november kon ze nog amper stappen, daarna alleen nog met behulp van een wandelrekje en sinds een paar dagen rollen we door het leven. Twee geliefden in één jaar tijd door het leven moeten duwen, is erg, maar dat dokters en professoren zich niet durven uit te spreken over de kansen van mijn vrouw, dat is pure dramatiek.

Het ga je goed in en hoop asjeblief een beetje met ons mee dat het volgend jaar weer goed mag komen met mijn eega. Het is weer van dattum, sinds mijn jaarverslag van het vreemde jaar hebben we inmiddels alweer keer geslapen en zijn we gelukkig ook keer weer wakker geworden. Leterme zal het geweten hebben…. Het jaar begon al goed, want toen we op Nieuwjaarsdag in een restaurantje een kleinigheid wilden gaan eten, zochten we vruchteloos naar de asbak op tafel. OK dan maar, de koffie zullen we dus voortaan thuis drinken.

Maar als de rook om je hoofd is verdwenen zie je vaak meer en dus konden we in diezelfde maand januari vaststellen dat Bart Wellens voor de tweede keer Belgisch kampioen veldrijden werd, dat ex-wielrenner Johan Musseeuw toegaf EPO te hebben gebruikt en dat Justine Henin niet naar de Australian Open kon omdat ze besloten had om van haar man Pierre-Yves Hardenne te scheiden.

Door een of ander stom toeval was het arme kind immers te weten gekomen dat haar zo geliefde Pierre-Yves haar enige beha als katapult gebruikte om naar de mussen te schieten en dat hij een zelfhulpgroep had opgericht die luistert naar de illustere naam MBDT Meer Bekers Dan Tetten. Nog in de maand januari schiet onze beste Prins Filip tijdens een nieuwjaarsreceptie uit zijn sloffen tegen 2 journalisten en dreigt hen de toegang tot het paleis te ontzeggen als ze nog slecht over hem schrijven.

Sindsdien geen nieuws meer…. En in de allerlaatste dagen van de eerste maand trok Michel Verschueren naar een schoenmaker om een babyschoentje te laten vergulden. In de korte maand eiste de Billie Turf van de vaderlandse politiek voor het eerst en zeker niet voor het laatst dit jaar een hoofdrol op.

Terwijl de hele wereld schande spreekt over de mensonterende situatie waarin de Congolese president Josephe Kabila zijn volk heeft gebracht, nodigt onze immer schuddebuikende Minister van Defensie André Flahaut, het Congolese staatshoofd uit naar ons land en overhandigt hem een eredoctoraat van de Koninklijke Militaire School. Verhofstadt is woedend en de militaire school zo mogelijk nog meer, want Flahaut was hen vergeten te verwittigen van het initiatief. Toeme toch Billie…, als het ook allemaal moet tegenslaan.

En tegenslaan doet het ook voor voormalig Playboymodel en actrice Anna Nicole Smith. De voorzitster van de zelfhulpgroep MTDB Meer Tetten dan Bekers overlijdt op jarige leeftijd in duistere omstandigheden na een dodelijke coctail van medicijnen, drugs en alcohol.

De mondaine jetset rouwt. Ook Kimmeke Clijstert snottert een half sportpaleis onder water, zij het niet voor Anna Nicole. Nee, Kim heeft net de finale van de Diamond Games verloren tegen de franse halfman Amélie Mauresmo en om haar afscheid van het Belgische publiek nog wat dieper te kerven, hebben de organisatoren de broertjes Koen en Kris Wauters uitgenodigd om Clijsters uit te wuiven en uit te zingen.

De helft van Vlaanderen wordt misselijke van zoveel opgefokte meligheid, de andere helft bleit zich een oog uit en vreet zijn doos tissues op van pure ellende. Maart is altijd weer een beetje feest ten huize Luctor. Al meteen op de eerste dag van de maand werd onze Jarne 6 jaar en exact 2 weken later werd óns Kimmeke er Nog eens twee dagen later was het de beurt aan ondergetekende, die vanaf nu beslist om er telkens een jaartje af te trekken. Als ik opnieuw aan nul kom dan zal de wereld mij precies 94 jaar getolereerd hebben en dat lijkt me een prima getal om afscheid te nemen.

Wat was er nog meer aan de hand in maart ? Op de internationale dag tegen racisme laten koppels zich trouwen door Wouter Van Bellingen, de zwarte Schepen van St. Een paar dagen eerder is Koning Albert op televisie komen verklaren dat hij de Bij de Luchtmacht is het zo mogelijk nog erger want daar blijkt plots een helikopter te zijn verdwenen. Terwijl iedereen op de basis nog loopt te zoeken naar het toestel, landt het alweer op de plaats waar het is verdwenen. Juist, good old Billie Turf , André Flahaut!

De defensieminister had namelijk geen zin om in de file te gaan staan voor de vertoning van de klimaatfilm van Al Gore en had dus maar een heli van het leger gevorderd…. De nakende federale verkiezingen zijn in april voor het eerst echt voelbaar. Honkvast gewaande partijleden veranderen even makkelijk van politieke kleur als van onderbroek en de ene stoere uitspraak probeert nog straffer te zijn dan de andere.

Verhofstadt kondigt aan dan een volgende regering een tweederde meerderheid zal nodig hebben om een zoveelste staatshervorming uit te voeren.

Ondertussen ontsnapt een gedetineerde uit de gevangenis van Lantin nadat een helikopter hem kwam oppikken en rijdt Tom Boonen zijn splinternieuwe italiaanse sportwagen aan flarden nadat hij moest uitwijken voor een kat. Pas later op het jaar zal blijken dat de gevierde renner een echte passie heeft voor jonge poesjes…. En waar zit Flahaut, vraagt een mens zich dan af. We zouden hem in april bijna vergeten, maar dat is buiten onzen Billie gerekend.

Eind april lanceert hij het lumineuze idee om via een enquête uit te vissen of onze militairen racistisch, separatistisch of republikeins zijn. Eind april ruilt ook Boris Jeltsin het vergankelijke voor de Eeuwige Zoutmijnen, na een leven van vooral drinken en billengeklets op de Russische konten van zijn vrouwelijke medewerksters.

In mei wordt Anderlecht dan toch landskampioen nadat Genk onder de druk is bezweken. De Brusselse supporters vieren uitbundig feest. Feyenoord pakte in Nederland naast de titel en dat was absoluut niet naar de zin van Bokito. De enorme gorilla ontsnapt uit zijn dierentuinkooi en koelt zijn frustratie door vier bezoekers door de lucht te slingeren en een ravage aan te richten in de cafetaria. In Portugal verdwijnt de Britse kleuter Maddie McCann uit haar hotelkamer,terwijl haar ouders een eindje verderop zitten te eten in een restaurant.

Waarschijnlijk mag je daar nog roken in de eetgelegenheden, want het meisje lijkt in rook opgegaan. Flahaut heeft het begrepen en verdwijnt op de achtergrond. Billie Turf beseft dan al dat hij de hoofdrol vanaf nu moet laten aan Geitenkoning Leterme. Een historische dag, de eerste dag van een lange lijdensweg. A krijgt een dreun van jewelste. Lijst De Decker doet het onverwacht goed en Groen! Koning Albert wijst MR-voorzitter Didier Reynders aan als informateur en van de weeromstuit breekt onze arme vorst zijn rechter dijbeenhals.

Nooit geweten dat we zoiets raars in ons lichaam zitten hebben, maar soit. Dankzij de goede zorgen van een heel medisch team verloopt de operatie zeer goed, wat allerminst kan gezegd worden van de informatieronde voor een nieuwe regering. Maar niemand lijkt zich vooralsnog zorgen te maken.

Het leven gaat zijn dagelijkse gangetje: Of was het zijn schoonbroer? Nuja, ze zijn dood, wat doet het er nog toe. Maar niet voor politiekers en sporters. De regeringsvorming is nog geen meter vooruit en dus trommelt Koning Albert zijn ouwe gabber Jean-Luc Dehaene nog eens op. Hoe het gesprek verlopen is, weten we niet, maar het dikste burgemeesterke van Vilvoorde kwam buiten met een bemiddelingsopdracht en met een gezicht nog erger dan de onweerswolken die heel juli en augustus boven ons land hingen.

Na amper 11 dagen keert hij terug naar het ziekenhuisbed van Albert en deelt hij onze vorst mee dat hij de bemiddeling voor bekeken houdt.

De Geitenkoning van Ieper deed er een paar dagen later nog een schepje bovenop. Uitgerekend op 21 juli, de nationale feestdag, blundert den Yves door niet het Belgische maar het Franse volkslied te zingen. Allons, enfants de la patrie-e-e-e-e, Le jour de gloire est arrivé!!! België is naar de kloten, moet ook Kim Clijsters gedacht hebben en ze trouwt met een Amerikaanse basketter. In de Ronde van Frankrijk moet de helft van de ingeschreven renners nog voor de start met de EPO-trein weer naar huis en van de overblijvers vliegt nog eens de helft uit de wedstrijd wegens dopinggebruik.

Van de overgebleven 11 renners of zoiets wint Tom Boonen de groene trui. Op 15 juli is er ten huize Luctor weer een verjaardag te vieren. Mijn teerbeminde wordt… veel jonger dan ik. Het enige goeie nieuws dat er in augustus te rapen viel, is dat onze Belgische hockeyploeg derde wordt op het EK en op die manier een ticket verdient naar de Olympische Spelen in Peking. Voor de rest alleen kommer en kwel. Het land verzuipt onder een ware zondvloed, de Geitenkoning geeft zijn formatieopdracht terug aan de koning en deze laatste trommelt dan maar Herman Van Rompuy op om te realiseren wat Jean-Luc Dehaene niet kon… of niet wou.

Albert moet echt wel ten einde raad zijn als hij al die ouwe krokodillen weer opvist om het land te redden. Naar het schijnt zou hij zelfs gesignaleerd zijn met schop en spade aan het graf van Van den Boeynants. Helaas, de graafwerken zijn mislukt omwille van een herstellende dijbeenhalsbreuk…. En dus moet de Ieperse Geitenkoning annex Marseillaise-kenner weer opdraven.

Wat gaan we nu weer beleven, vroeg ondergetekende zich af en mijn gedachten waren nog niet koud of ene De Winter van het Vlaams Belang vroeg in het Vlaamse Parlement om een referendum over de Vlaamse onafhankelijkheid.

In Portugal is dat dutske van een Maddie McCann nog   altijd spoorloos en de lokale politie verdenkt nu ook de ouders in de verdwijning. Moeder McCann schreeuwt haar onschuld uit, schakelt al wat detective is in om haar onschuld te bewijzen, maar verdwijnt toch zo snel mogelijk van Portugese bodem, terug naar het vertrouwde United Kingdom. Belgium rules again, want in Osaka behaalt het vrouwenteam van de 4xm brons.

Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert spurten zich zo de onsterfelijkheid in en geven ons land weer een beetje internationale kleur. Een kleurtje wat we goed kunnen gebruiken nadat Jo Vally zich op zijn blote verwijfde knieën moest gaan excuseren bij de Turkse ambassade omwille van het feit dat hij het gerucht had verspreid dat hij in een Turkse cel had gezeten.

Nu Leterme door alle formatieperikelen niet echt meer kon scoren, achtte André Flahaut zijn moment weer gekomen. Zijn budgetten klopten van geen kanten en Minister van Begroting   Van den Bossche zet de immer goedlachse Flahaut onder toezicht na budgettaire ontsporingen.

Dat moet ook Fientje Moerman hebben gedacht toen ze haar het vernietigende rapport van de Vlaamse Ombudsman onder de neus schoven. De Vlaamse minister van Economie houdt de eer aan zichzelf en verdwijnt van het politieke toneel. Zo hebben we er al meer gekend….

En dan was er ook nog dat rare verhaal van die jarige Antwerpenaar die in oktober werd vrijgelaten uit een Amerikaanse gevangenis. Hij was in de maanden daarvoor naar de US getrokken om er zijn chatvriendinnetje op te zoeken. Al chattend hadden ze namelijk ontdekt dat ze beiden enorme dierenliefhebbers waren. Helaas bleek het poesje maar 13 jaar te zijn en daar konden ze in de States niet echt om lachen.

Benazir Bhutto keert na jaren balingschap terug naar Pakistan om er haar oppositiepartij voor te zitten en vooral voor te bereiden op de verkiezingen van januari Op de dag van haar aankomst in Rawalpindi pleegt men een aanslag tegen haar leven. Zij ontsnapt aan de dood, maar anderen ontploffen mee met de bommenlegger. Als dat maar goed gaat, dacht ik toen…. In november bevestigt de Belgische voetbalbond het vertrouwen in bondscoach René Vandereycken.

Na een fantastische campagne met 18 op 42 punten en overwinningen tegen voetbalgrootheden als Kazachstan, Armenië en Azerbeidzjan, kon dat ook moeilijk anders. Bovendien raakt in de loop van de elfde maand ook bekend dat Tom Boonen volgend jaar wel de Ronde Van Zwitserland zal rijden en niet de Ronde van Frankrijk.

Het zou alles te maken hebben met zijn nieuwe grote liefde, Sophie Van Vliet. De jarige schone uit Holland gaat in die periode namelijk met de mutualiteit naar Zwitserland Op politiek vlak gaat alles zijn gangetje. De Ieperse Geitenboer moddert verder en lijkt nog één doel voor ogen: Voor het overige worden we vooral ondergedompeld in een soort sorry-cultuur.

Patrick Janssens bood samen met het Antwerpse Schepencollege zijn excuses aan ten opzichte van de Joodse Gemeenschap voor de collaboratie in de tweede Wereldoorlog, Bart De Wever had daar dan weer kritiek op, kreeg de volle laag en bood vervolgens zelf zijn verontschuldigingen aan en tenslotte trok ook Johan Vermeersch, voorzitter van voetbalclub FC Brussels, het boetekleed aan vanwege het uitschelden van zijn zwarte speler Matumona voor onderontwikkelde aap.

Veronique De Cock van haar kant eiste dan weer excuses en nog eens Toch nog één straaltje zon aan de donkere novemberlucht: God Shave the Queen…. En zo zijn we alweer in de laatste maand van aanbeland. Leterme heeft er inmiddels het bijltje bij neergelegd en is schijnbaar ondergedoken tussen de Ieperse geiten, alwaar hij tot 23 maart zal verblijven.

Daarentegen staat Verhofstadt III op de rails. Veertien dagen had Piet Konijn nodig. Véértien luttele dagen om een noodregering op poten te zetten. Zonder informateurs, zonder formateurs, zonder verkenners… zonder geiten.

In Moerbeke Waas gaat een stuk van mijn jeugd verloren. Achttien jaar heb ik onder en in de stank van de Suikerfabriek gewoond. Nog nooit van gehoord! Maar na jaar suikermakerij besluit men er nu mee op te houden, daar in Moerbeke Waas.

Driekwart van de personeelsleden ken ik persoonlijk. Ze zijn allemaal hun job kwijt… Een drama. Erger dan een drama, meer een tragedie is de aangekondigde dood van Pakistaans oppositieleidster Benazir Bhutto. Wat in oktober nog de mist in ging, lukte op 27 december: Ike Turner sterft op jarige leeftijd een eenzame dood, na een leven vol glammer en glitter, vol drank en drugs, vol goeie en slechte muziek. Ike Turner, dood op 7 december.

Hij deed amper zijn eerste paar voorstellen om defensie een beetje te vermoderniseren en op de achtergrond stond er eentje luidkeels te roepen: Wat in met een witte kerst begon, groeide al snel uit tot één van de meest barre winters van de voorbije eeuw. De Noordzee bevroor, in velden en polders ontstonden bizarre, metershoge sneeuwduinen en uiteindelijk kreunde ons land tot diep in februari onder een dik sneeuwtapijt. Naar het schijnt was alleen de winter in nog strenger.

Vandaag ligt er opnieuw sneeuw in december. Erger nog, er ligt een pàk sneeuw in december en we zijn minder dan een week verwijderd van kerstdag. Hij voorspelde zelfs dat de komende kerst zo mogelijk nog witter en romantischer kan worden dan die van zevenenveertig jaar geleden. Het kan aan mij liggen, maar de romantiek van doodgevroren mensen en kilometerslange ijsfiles ontgaat mij totaal.

Het is trouwens niet omdat de man op fietsafstand van zijn weerstudio woont, dat voor de rest van de werkende bevolking datzelfde plezier is weggelegd. Dat hij dus gewoon doet waar hij voor betaald wordt en voor de rest zijn muil houdt over wat de bevolking al dan niet zou kunnen hopen ten aanzien van een witte kerst.

Eerlijk gezegd, waarde lezer, mijn enige hoop is dat zijn kloten morgen aan zijn fietsbuis vastvriezen als hij door de sneeuw naar zijn werk ploetert. Kan de weervrouw ze met haar adem komen losweken. Meteen romantiek in overschot. Hoewel het dus af en toe aan barre kou niet ontbrak, zijn er in de afgelopen honderd jaar meer warme dan koude winters geweest.

Meteorologische tabellen wijzen uit dat witte kerstdagen hoogst uitzonderlijk zijn en dat winters met een gemiddelde temperatuur van vijf graden of hoger vaker en vaker voorkomen.

Niet dit jaar waarschijnlijk, want wie zaterdagochtend zijn gordijnen opentrok, dacht hoogstwaarschijnlijk in een poollandschap te zijn wakker geworden. Als volwassene weet je dan dat je eerst naar een overdrukke winkel zal moeten om zout en een sneeuwschop te kopen en dat je vervolgens uren werk zal hebben om je oprit en je voetpad sneeuwvrij te maken.

Afijn, de winter, het is een kwestie van perceptie. Ik geef toe, als je lekker binnen zit of goed ingeduffeld aan een gezonde wandeling bezig bent, dan kunnen de prachtige witte landschappen best wel feeëriek aandoen. Maar neem het van mij aan, waarde lezer, als je -in een winterpak gehesen- dertig meter oprit van vijfentwintig centimeter sneeuw moet ontdoen, dan voel je vooral de zweetdruppels van je rug in je reet schuiven en dan heb je totaal geen boodschap aan twee dansende pimpelmezen op een vetbol of een kauwtje dat door de sneeuw huppelt op zoek naar wat broodkruimels.

Het enige wat dan door je hoofd flitst, is dat die rotsneeuw zo snel mogelijk aan de kant moet zodat je tenminste niet voortdurend riskeert je poten te breken van zodra je ook maar één stap naar buiten zet. Romantische witte kerst, my ass. Erger wordt het nog als je de zondagochtend opnieuw je gordijnen opentrekt en meteen moet vaststellen dat de vier uur die je zaterdag hebt staan sneeuwruimen simpelweg teniet zijn gedaan door een nieuwe vijftien centimeterdikke laag witte smeerlapperij.

Zelfs niet tegen de pijn die ik nog onderaan mijn rug voelde van de dag voordien. Een neus die voortdurend druppels verliest. Zweetbanen op je rug en een lul die oefent voor de grote verdwijntruc. Blij dat je nu niet moet pissen, want een mooie straal vormen zou heel moeilijk zijn.

Je sproeit gegarandeerd heel je winterpak vol. Ja, alweer dat belachelijke winterpak aan. Idiote berenmuts op je hoofd en met een vuurrode kop van de inspanning, sneeuw scheppen alsof je leven ervan afhangt. De berijpte boomtakken verliezen af en toe kleine sneeuwvrachtjes.

Altijd recht in je dampende nek. Alsof de duvel ermee speelt. De pimpelmezen zijn ook weer van de partij. Ik heb het gevoel dat ze mij zitten uit te lachen. Vanop hun vetbol, waar ze weer gretig stukken uitpikken. Ik heb die vetbol er notabene zelf gehangen. Maar had ik die arrogante pimpelmezen dan al gekend, dan had ik de bol toch godverdomme wel ingewreven met secondenlijm….

Na de middag en als onze oprit er weer ijsvrij bijligt, nodigt mijn eega mij uit voor een wandeling over de lokale kerstmarkt. Nu heb ik normaal gezien sowieso al een bloedhekel aan alle Scheiße-vormen van Gemütlichkeit die uit Duitsland komen overgewaaid, maar kerstmarkten scoren daarbij zondermeer het hoogst.

Ik heb eerlijk gezegd nooit gesnapt wat jeneverkoten, braadworsten, glühwein en warme chocomelk met de Kerstman te maken hebben, behalve dat na een paar uur kerstmarkt driekwart van de bezoekers zo bezopen is dat ze, getooid met allerhande kerstmutsen, voortdurend en om het luidst ho-ho-ho lopen te roepen. Het lijkt wel of iemand ergens met de regelmaat van een klok een vers blik undercover-Kerstmannen opentrekt en ze lallend en waggelend tussen de menigte uitgiet.

Neen, kerstmarkten zijn totaal niets voor mij dus, maar aangezien het de eerste Kerst in drie jaar is dat mijn teerbeminde weer kan stappen, wil ik haar dat plezier van harte gunnen en begeef ik mij tussen de Sentse kerstbomen, de lokale Kerstmannen en tientallen kramen met prullaria en versnaperingen. Het dient gezegd dat dit kleine dorpsmarktje in niets te vergelijken is met de klassieke kitscherige kerstmarkten, zoals we ze allemaal kennen. Ook geen in Kindeke Jezus verklede politieagenten die in de kribbe op vinkenslag liggen om zakkenrollers te klissen.

Integendeel, overal heerst gezelligheid van dorpsbewoners, die samen buitenkomen en een glas drinken. Se één al wat steviger dan de ander, maar zonder dat het ontaardt in een wilde braspartij van rondzwemmende oliebollen in fonteinen van glühweinkots.

Het enige wat ik wel op mijn hoofd voel neerdwarrelen, is een nieuwe sneeuwbui die mijn oprit voor de derde keer dit weekend schepklaar zal leggen. En dan, net op het moment dat mijn vrouw en ik afscheid nemen van een paar vrienden en ons omdraaien om terug naar huis te gaan, slaat mijn hart weer een paar slagen over.

Niet meer dan vijf meter van ons verwijderd staat de First Lady van de gemeente. Nog altijd oogverblindend knap, nog altijd single.

Ze is in druk gesprek met een paar gewone burgers. Op haar ravenzwarte haren toveren tientallen  witte sneeuwvlokken een soort schaakbord. Het ziet er een beetje komisch uit, maar het prikkelt mijn fantasie. Ik droom weg in de gedachte dat zij de koningin is van het schaakspel en ik de koning.

Of het paard, wat kan het mij schelen? Als het haar maar gelukkig maakt en als ze mij maar ziet staan. Mijn bloed kookt in mijn aderen als ze haar weg verder zet in onze richting.

Nog drie meter, nog twee,… één. Als in een slowmotion-opname  is ze mij voorbij gewandeld. Ze heeft mij niet eens aangekeken. Alsof ik niet besta. Alsof ik lucht ben. Even moet ik van de ontgoocheling bekomen. Even voel ik weer de aandrang voor de oprichting van een nieuwe Luctor-partij opwellen,  maar al snel moet ik denken aan een artikeltje in de krant, waarin staat dat singles weinig hoop koesteren dat ze tijdens de kerstperiode een partner zullen vinden.

Volgens het onderzoek waarop de krant zich baseerde, geloofde maar acht procent van de alleenstaanden dat het mogelijk is om iemand te ontmoeten op een kerstmarkt en niet minder dan achttien procent van de singles viert Kerstmis alleen. Alleen al de gedachte dat ook onze First Lady dit koudhartig lot zou overkomen, geeft mij een onverdraaglijk gevoel en doet mij pijn. Thuisgekomen begin ik meteen mijn oprit sneeuwvrij te maken.

Voor de derde keer dit weekend. Maar ik heb nieuwe moed en ik zwier de pakken sneeuw door de ijslucht als waren ze gewichtloos. Wat er ook van zijn, tot en met Kerstmis blijf ik elke nieuwe vlok plichtsbewust wegscheppen. Stel je voor dat ze op Kerstavond toch plots zou aanbellen…. Single bells, Single bells…. Liefde is niet tijdsbestendig. Dat klinkt misschien dramatischer dan het in werkelijkheid is, maar ik zag het toch bij tal van bevriende koppels gebeuren.

Eerst daveren de relatiemuren van gloed en verlangen, maar stilaan dooft de passie en begint het eens zo solide bouwwerk her en der barstjes en scheurtjes te vertonen.

Partners die samen de grote wereld zouden veroveren, trekken zich stukje bij beetje terug in hun eigen kleine wereld en groeien langzaam uiteen.

De scheuren en de barsten in hun relatie worden stilaan zo diep dat simpel bijpleisteren niet meer helpt. Óf er moet drastisch gerenoveerd worden, óf het pand stort in. Vaak gebeurt het tweede. Ook op liefde staat namelijk een vervaldatum. Valère Laanders zag er oud en gebroken uit, toen ik hem deze week sprak. In zijn ogen las ik berusting.

Dat had ik nooit eerder bij hem gezien. Het maakte me ongerust. Een beetje bang, zelfs. Hij had het gevoel, vertelde hij me, dat zijn huwelijk onherroepelijk  voorbij is. Hij en Willemiènne wonen weliswaar nog onder het hetzelfde dak, maar terugkijkend op hun leven, vond hij dat er eigenlijk  nog weinig is wat hen bindt. Valère vertrouwde mij toe dat hij ontiegelijk veel schrik heeft voor de toekomst.

Hij vraagt zich af hoe het nu verder moet, want ooit was het anders. Ooit scheen de zon veelbelovend in hun leven en hoewel ze -net als ieder ander- af en toe kleine en grote stormen moesten overwinnen, toch leek het een prachtige liefde te zullen worden. Het draaide anders uit. Het was diep in augustus -hoogzomer- en in de Brusselse Muntschouwburg was het die avond verstikkend warm. Voor Willemiènne was het allemaal best. Noch de warmte, noch de doordringende geur van in parfum gedrenkt zweet, irriteerde haar.

Meer nog, ze merkte de zilte stank niet eens. Zo opgewonden was ze over het feit dat ze voor het eerst in haar leven een live-opvoering zou bijwonen van een opera. De hele rit naar Brussel was al een soort feest voor haar geweest, maar nu het doek bijna open ging, kon ze wel kirren van pure opwinding. Wie maalt dan om een beetje warmte of stank.

Dit was beslist een van de meest spectaculaire dagen uit haar nog jonge, onbezorgde leven. Valère was totaal niet geïnteresseerd in opera. Buiten aan de Muntschouwburg keek hij naar de grote affiches, die de statige muren sierden. Trouwens, had hij het geweten, het zou hem toch totaal niet hebben geïnteresseerd. Het enige wat nu voor hem telde, was zo snel mogelijk de weg naar huis vinden.

Vanop het Muntplein probeerde hij zich te oriënteren op kerktorens en andere hoge gebouwen om in elk geval een idee te krijgen in welke richting hij moest wandelen. In zijn eigen landelijke streek was hij nog nooit de weg kwijt gespeeld.

Hij kende elke boom, elke gracht, elke struik. Maar hier, in deze immense stad waar hij voor het eerst was, kreeg hij echt het gevoel verdwaald te zijn. Het gaf hem een onzeker gevoel, maar panikeren deed hij niet. Zelfs niet toen ze tijdens de opvoering van de opera het  geroezemoes en gemor in de zaal voelde aanzwellen.

Ze vond het vreemd, maar dacht dat het zo hoorde bij een opera-opvoering. Aan haar vader merkte ze wel dat hij af en toe lichtjes argwanend rondom zich heen keek, maar voor de rest onverstoorbaar het stuk probeerde te volgen. Een sopraan en een tenor zetten net een cruciale aria in. A mon pays je dois la vie. Il me devra sa liberté ».

Willemiènne nestelde zich nog eens goed in de dikke pluche van haar zetel en genoot met volle teugen van haar eerste opera. Willemiènne verstijfde van kop tot teen en voor ze het zich goed en wel realiseerde was de hele zaal in een kolkende, roepende mensenzee veranderd. Zowat het voltallige Franstalige publiek begon leuzen te scanderen voor vrijheid en onafhankelijkheid en de acteurs op het podium stoven als opgeschrikte kippen in de coulissen. In de zaal werd getierd, geduwd en getrokken en alles wat Willemiènne kon doen was zich laten meedrijven in deze drummende massa.

Angstig zocht ze naar haar ouders, maar die waren nergens te bespeuren. Ook toen ze eenmaal buiten stond en ze voor haar ogen een soort guerrillaoorlog zag ontstaan, was van haar beide ouders geen spoor meer.

Valère keek verschrikt achterom toen achter hem de deuren van de Muntschouwburg open werden gegooid en een woeste mensenmenigte naar buiten kolkte. Ze schreeuwden allerlei leuzen en slogans, die hij herkende als Frans, maar waar hij als Vlaming geen woord van begreep. Overal werden vuurtjes gestookt en raakten mensen roepend en vloekend slaags met het in der ijl opgetrommelde regeringsleger. Valère voelde dat hij zich maar beter zo snel mogelijk uit te voeten kon maken. Trekkend en sleurend baande hij zich een weg door de mensenmenigte, die minuut na minuut nog leek aan te groeien.

Af en toe voelde hij rake klappen in zijn nek en op zijn rug, maar hij slaagde er toch in om zonder al te veel kleerscheuren uit de haatspuwende krater van de plotse opstand te raken. In de luwte, aan de zijkant van het plein, merkte hij een kleine, middeleeuws uitziende straat die op het eerste gezicht van het tumult gespaard leek te blijven. Met grote stappen dook hij de donkere straat in. Tussen tientallen wegvluchtende mensen, zag hij er een jong meisje zachtjes staan wenen.

Ik bespaar u de saaie en vruchteloze zoektocht naar hun beider roots in de Zuidelijke Nederlanden, waarde lezer, maar weet dat Willemiènne Allonie haar ouders niet meer terugvond en dat Valère besloot om hebben en houden achter te laten en zich over de knappe Franstalige te ontfermen. Hun lot was daardoor onmiddellijk bezegeld en niet eens twee maanden later trouwden ze.

Omdat ze allebei nog zo jong waren, werd ene Leopold van Saksen-Coburg-Gotha aangeduid als hoeder van hun huwelijk. We zeggen en schrijven, 4 oktober Vandaag kijken Valère en Willemiènne elkaar nog amper aan. De weinige keren dat hun blikken toch nog kruisen, lees je de verwondering in hun ogen. Is dàt degene waarmee ik ooit passioneel de liefde bedreef?

Buitenstaanders hebben lang niets geweten over de verkoelde relatie. Naar buiten uit proberen ze immers de innerlijke schimmels van de huwelijksverrotting te verbergen. Maar wie aandachtig toekijkt, merkt al snel dat ze mekaars aanwezigheid nog amper verdragen. Valère is niet de Vlaamse held gebleken, die Willemiènne dacht gevonden te hebben en waarvan ze vurig had gehoopt dat hij haar alle dagen naar de opera zou meenemen. Omgekeerd geeft Willemiènne haar man het gevoel dat ze totaal niets bijdraagt in het gezin en alleen maar de zuurstof uit zijn longen wegzuigt en hem koolstofdioxide in de plaats geeft.

In gedachten noemt hij haar een luie Waalse profiteuse. De slechte verstandhouding leeft al jaren. Valère en Willemiènne beseffen dat ze mekaar nodig hebben en dat ze zonder elkaar geen schijn van kans hebben, maar van enige moeite om het geluk te herstellen, is geen sprake. Integendeel,  samenwonen blijkt hoe langer hoe moeilijker. De liefde heeft haar vervaldatum al lang overschreden.

Ook de twee zonen die het huwelijk voortbracht, merkten al vroeg de barsten in de relatie. Maar zij deden geen enkele inspanning om hun ouders weer on speaking terms te brengen. Ze zijn al zolang de deur uit en hebben inmiddels hun eigen leven. Het enige waar ze écht mee bezig zijn, is de familiespaarpot bemachtigen en er een zo groot mogelijk deel van binnenrijven. Bart, de jongste van de twee woont ergens in Vlaanderen en baat er een frituur uit.

Hij heeft nog maar zelden contact met zijn oudere broer Elio, die ergens in Wallonië woont en zijn kost verdient  als ober in een homobar. Heel uitzonderlijk komen de broers nog eens samen naar het ouderlijk huis, maar meestal draait het dan op ruzie uit.

Ze hebben ook zo weinig gemeen. Bart heeft onmiskenbaar het brute karakter van zijn vader, terwijl Elio meer geboetseerd is met de geraffineerdheid van zijn moeder. Iedereen die het gezin een beetje kent, weet dat nog maar een kwestie van tijd is tot de hele familie definitief uiteen zal brokkelen.

De broers zijn zelfs gaandeweg zo erg uit elkaar gegroeid dat ze zlelfs het gemeenschappelijk geluk van hun ouders hen niet meer interesseert. Naar de buitenwereld toe proberen ze weliswaar nog altijd de indruk te geven dat ze er alles aan doen om moeder en vader samen te houden, maar in essentie zitten ze gewoon te wachten tot de twee oudjes dood gaan om de wegen definitief te laten scheiden.

Valère en Willemiènne beseffen dat ook. Het heeft alle energie uit hun oude lijven gezogen. Ze hebben geen zin meer om te vechten voor een verder leven samen. Het jarenlang kunstmatig samenhouden van hun twee totaal verschillende karakters heeft zijn tol geëist. Het geruzie van de twee zonen over hoe de centen moeten verdeeld worden, vreet aan hun gezondheid zoals de hardnekkige schimmel dat doet aan de muren van hun huis. Iedereen beseft dat er iets spectaculairs zal moeten gevonden worden om ze nog te genezen.

Eén ding is zeker, als er niet snel iets gebeurt, stort het huis van Valère en Willemiène simpelweg in. En echt veraf is die dag niet meer. De gevolgen zouden wel eens desastreus kunnen zijn. Als ze de klap overleven, dan zal er minimaal van een gelukkige ouwe dag samen totaal geen sprake meer zijn. Wat moeten ze dan? Bij de buren intrekken en zich schikken naar de wetten van dat gezin? Of alleen gaan wonen en in hun eentje moeten vechten tegen al de rest?

Met de helft van de middelen? Ik mag er niet aan denken. Aan geen van de twee opties. Neen, echt waar, het enige waar Valère en Willemiènne vandaag nog op mogen hopen, is dat hun twee zonen snel hun verstand terugvinden en hun plat opportunisme laten varen. Het moet snel gebeuren, maar het kan nog. Het is nog niet te laat. Nou ik vindt het………Plotseling ging de slaapkamer deur open. Mijn zachte kreunen had tante gewekt en dubbelzinnig fluisterde ze: Nicole weert de handen van haar moeder af. Toen vertelde ik dat ik hier een nachtje logeerde bij een nicht van mij.

Ze probeert zijn lul tussen haar lippen vast te klemmen, maar Peter slaagt erin te blijven rammen. Zo gleed hij enige tijd in en uit me en ik was al op weg naar mijn eerste orgasme toen Hammie stopte. Ontdek op de volgende pagina bewezen technieken die de meeste mannen nooit zullen weten om vrouwen iedere keer meerdere orgasmes te geven: Jannie wenkt hen allebei naast zich en neemt zacht en liefdevol een lul in elke hand.

Een leuke plek om alles en iedereen te kunnen zien. Mag ik u ook eens neuken tante? Geile Jannie 48 · Slet jannie van 48 geilt op grof commentaar. Het was duidelijk wat hij wilde. Jannie kijkt naar mij en zegt: Niet zo extreem kort, maar wel strak, dan kwam mijn kontje goed uit.

Het was wel duidelijk wat er ging gebeuren. Ook Hammie had dat wel door, want nadat ik mijn benen iets uit elkaar deed om meer steun te vinden, ging hij al snel met een hand tussen mijn benen.

De dagen en het weekend na de jaarwisseling waren we in Breda geweest, was erg leuk en gezellig geweest, Jeanette en ik hadden ook de nodige tijd in bed doorgebracht, ongetwijfeld zijn we wel weer eens wat luidruchtig geweest, we hadden heerlijk met en van elkaar genoten.

Toen zei ze dat ik me om moest draaien. Jannie heeft het idee dat ze helemaal wordt opengesperd. Vrouw zoekt man seks. Geschrokken hoort ze stemmen. Opeens stond ze op en dirigeerde haar dochter en haarzelf in standje negenenzestig.

...

DIKKENTIETEN ESCORT BELGIE LIMBURG

Cardate escort negerin pijpt

Ik hoef ze niet te noemen. Ze weten best zelf wel dat deze passage aan hen is opgedragen. En ook aan alle vrienden die ons in die moeilijke twee jaar zijn blijven steunen: Inmiddels zijn we al aanbeland bij de maand oktober.

Een dam rond het reservoir van een aluminiumfabriek bij het Hongaarse dorpje Kolontàr brak doormidden en meer dan een miljoen kubieke meter rood slijk overspoelde een hele regio tussen het Balatonmeer en de grens met Oostenrijk. Vier mensen verdronken in de modderstroom en omdat de substantie hoge concentraties zware metalen bevatte, vrezen milieuspecialisten voor tal van negatieve effecten op lange termijn.

Minder schadelijk voor de gezondheid, maar des te schadelijker voor de maatschappij is de zoveelste uitschuiver van onze nieuwe aartsbisschop André Léonard.

Ik zou hier een tirade van honderden vellen papier over kunnen schrijven, maar u zal het mij vergeven, waarde lezer, dat ik aan zoveel weerzinwekkende dwaasheid geen energie wens te verspillen. Nadat Peppie en Kokkie weer van ons politiek toneel zijn verdwenen, roept onze Koning in oktober opnieuw Bart De Wever bij zich. Of hij met alle onderhandelaars rond de tafel wou zitten om één en ander te verduidelijken. Verduidelijken, vroeg ik mij af? Ze zijn daar nu al meer dan vier maanden aan het lullen over BHV, over de herfinanciering van Brussel, over de staatshervorming en over de financieringswet.

Wat kan er dan nog onduidelijk zijn? Bon soit, het duurt nu al vier maanden, dus het zal op een weekje ook niet meer aankomen en dus begon De Wever te verduidelijken. Na twee weken gaf hij zijn nota aan de Koning, die linea recta Vande Lanotte als Koninklijk Bemiddelaar aanstelde. Enfin, we zien wel wat er van komt, maar ik krijg er stilaan mijn buik van vol.

En velen met mij, denk ik. Op 19 november deed zich een zware gasontploffing voor in de mijn en negenentwintig kompels zaten honderdvijftig meer diep opgesloten onder de grond. Een tweede explosie van een paar dagen later, ontnam hen alle kansen op redding.

Nieuw-Zeeland is in rouw. Bij ons kabbelt alles zijn gangetje. Naar het einde van november valt de eerste sneeuw in een maand die voor de rest gekenmerkt wordt door overvloedige regenval annex plaatselijke overstromingen in de klassieke risicogebieden. En Vande Lanotte in november? Komen we aan bij de maand december; een maand met alweer weinig heuglijk nieuws. Sneeuw overvalt ons landje overvloedig en bezorgt ons de eerste witte Kerst in meer dan veertig jaar. Prachtig, romantisch en fantastisch voor de kinderen.

Keerzijde van de medaille is dat de overheid weer niet of onvoldoende op sneeuw voorzien was en dat autowegen, treinsporen en landingsbanen daardoor gewoon stilvallen. Voor de rest kondigt de US-regering op de valreep van nog aan dat ze volgend jaar effectief de troepen uit Afghanistan zullen terugtrekken, overleeft de italiaanse premier Silvio Berlusconi onbegrijpelijk een vertrouwensstemming en wordt de Nobelprijs Voor de Vrede uitgereikt aan een lege stoel… De man die erin hoorde te zitten is Liu Xiabo, een chinees mensenrechtenactivist die in zijn eigen land gevangen zit omwille van zijn betrokkenheid bij het opstellen van de Charta 08, een manifest voor democratisering in China.

Raar hé, voor hetzelfde feit krijg je buiten China een Nobelprijs en vlieg je in China in het cachot…. Dan mag Bart De Wever nog niet klagen. Hij mag in een Duits magazine verkondigen dat België de zieke man van Europa is en wat doet iedereen?

Schouders ophalen en een monkellachje tonen. Dat De Wever daarmee een groot wantrouwen creëert tegen ons land op alle internationale financiële markten… Wie maalt daarom? Hij zelf alvast niet!

Weet je, waarde lezer, was een dermate vreemd jaar dat ik het onmogelijk in een paar woorden kan typeren. Zo ontstond bij mij de idee dat ik er misschien maar eens een langspeelfilm over moest draaien.

Ik noem mijn prent gewoon: Ik wens iedereen een fantastisch einde van en een supersonische vlucht naar geluk, gezondheid… én een regering in !

Luctor geniet nog steeds van een weekje vrijaf. Op veler verzoek -en in navolging van de miljoenen heruitzendingen van FC De Kampioenen- publiceer ik daarom in de komende dagen nog eens mijn jaaroverzichten van de voorbije jaren. Op 31 december december -bij leven en welzijn- neem ik terug de draad op met het jaaroverzicht van In de tussentijd wens ik iedereen een fijne Kerst en veel leesplezier met de terugblikken op , en Believe it or not, mijn beste vrienden, zit er alweer op.

En zie wat ervan gekomen is. De wereld, hij gaat zijn gangetje. Toch is het ieder jaar weer eventjes ademstokkend als je op het einde terugblikt op de voorafgaande dagen. Vaak zijn dat de kleine dingen van alledag. Ohja, om iedereen meteen na de euforische kerst- en nieuwjaarsdagen onmiddellijk weer met de voeten op de grond te zetten, besliste de Almachtige om al op de vierde dag van het jaar Lei Clijsters bij zich te roepen. Niet eens 53 jaar is de vader van onze dan nog gepensioneerde tennistrots en al piepedada.

Andere bekende overlijdens vallen er niet te melden in januari, al is dat niet volledig in overeenstemming met het nieuws op de VRT-website. Daar meldt de redactie met veel ingetogen medeleven het plotse overlijden van Koningin Fabiola. Nu was ik er zelf van overtuigd dat het mens al jààààren dood is en dat ze haar bij elke publiek optreden gewoon even opwarmen in de microgolf, maar niet dus.

Het oudste besje van het koninklijk paleis is zo taai als haar kapsel en bleek springlevend. Ook springlevend maar dan aan de andere kant van de grote plas is die donkere Amerikaan Barack Obama. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar op mijn tv-toestel lijkt hij altijd meer groen dan zwart. Het zou mij niets verwonderen dat de CIA en de FBI daar voor iets achter zitten, al was het maar om de gemiddelde Amerikaan eraan te laten wennen dat ze voor het eerst in de geschiedenis een zwarte leider hebben.

We can make him look green. In eigen land hebben we ook een redder des vaderlands. Want een Japans gedicht zeg je altijd twee keer. De vleesgeworden typecast van een kalende professor uit stripverhalen zou nooit van zijn leven eerste minister willen worden. Néén, daar zou hij zich niet mee bezighouden! Ge ziet dat van hier… Maar wie stond er voor de Koning om de eed af te leggen als premier? Met de Ieperse geitenboer in zijn zog als nieuwe Minister van Buitenlandse zaken. Goe bezig, die tsjeven!

Februari begon dan weer heuglijk. Niels Albert geeft een demonstratie in het Nederlandse Hoogerheide en wordt er wereldkampioen veldrijden voor de Tsjech Stybar en gouwe ouwe Sven Nijs.

We zeggen en schrijven, de eerste dag van de korte maand. Twee dagen later wordt Kadhafi verkozen tot voorzitter van de Afrikaanse unie. De wereld kijkt bang toe op welke landen de Lybische leider zijn priemende blikken zal richten. Groot is dus de consternatie als blijkt dat het eerste schot in de roos niet vertrekt vanuit een bedoeinentent, maar wel 9 maanden eerder al vertrokken is vanuit de piemel van een Britse jongen.

Alfie Potter is 13 jaar en trots toont hij met zijn 2 jaar oudere vriendin hun pasgeboren baby op televisie. Rappe kadées, die Engelsen. Maart is ten huize Luctor traditioneel de verjaarmaand. Het begint met onze Jarne al direct op de eerste van de maand en exact 2 weken later is het de beurt aan zijn zus.

Prince Goldlocks wordt 8 en Kim Als al het geld op is aan cadeaus voor beide, is het op de 17 de mijn beurt. Een aantal keer drie kussen en een paar stevige handdrukken zijn mijn deel, maar meer wil een mens ook niet als je tot het besef komt dat je op de laatste rit van tram vier bent gestapt. Ik snak naar Abraham! Dan zal ik pas echt kunnen zeggen dat ik op de helft van mijn leven zit!

Maar de wereld draait natuurlijk gewoon door en in de loop van de maand valt er niets dan kommer en kwel te melden. De president van Guiné-Bissau, Joao Bernardo Vieira wordt voor zijn huis neergeknald, nadat hij een paar dagen eerder had toegegeven dat hij achter de moord op generaal Batista Tagme Na Wai zat.

In het tv-nieuws niet meer dan een fait-divers, net als de beslissing van de artsenvereniging Artsen Zonder Grenzen om alle dokters uit Darfour terug te halen, nadat 3 Belgische dokters in Soedan waren ontvoerd.

In eigen land verlaat Nand Buyl zijn oude lichaam. In april slaat de crisis blijkbaar ook ongenadig toe in het koninklijk paleis. Naar verluidt zou men ook daar besparen op dagelijkse gebruiksartikelen. Zo zou Mathilde het scheermesje van onze kroonprins gepikt hebben om haar benen te ontharen, waardoor Filip himself nu met een baard door het leven moet.

My ass, maak dat mijn grootmoeder wijs. Mathilde die het beu was om zijn stoppels tegen de binnenkant van haar billen te voelen, ja. Dàt is de reden! Kom er dan teminste voor uit! Kom kom, dat hoeft hij toch niet te bewijzen. Iedereen weet toch al lang dat hij een simpele duif is. Maar baard of niet, in Zwijnaarde liggen ze er niet wakker van en worden de vlaggen gehesen nadat hun gewichtheffer Tom Goegebuer Europees goud wint in de gewichtsklasse tot kg.

Nu ken ik niets van gewichtheffen, maar als ik dat zo hoor, dan lijkt het mij nog een toffe sport. En terwijl de vlaggen in Zwijnaarde nog wapperen in alle fierheid, dalen ze in Nederland tot een treurend halfstok. Op 30 april krijgt ene Karst Tates het zot in zijne kop en besluit hij op Koninginnedag een aanslag te plegen op Beatrix en haar gevolg. Hij moet daarvoor wel eerst met zijn auto door een zee van mensen rijden. Vijf feestvierders laten het leven en de auto raakt niet eens tot bij de cabrio-bus waarin de koninklijke familie rondrijdt.

Tates strandt met zijn gehavende wrak tegen een monument en sterft zelf één dag na zijn aanslag. Trix zegt geschokt te zijn door de aanslag op haar familie. Ik ben het vooral voor de mensen die stierven met zicht op de koningin.

Niet eens voor het vaderland…. Mei begint vrij rustig. In de eerste helft van de maand valt er eigenlijk vrijwel niets speciaals te melden. Tom Boonen wordt betrapt op cocaïnegebruik, maar aangezien dat het al voor de derde keer is, kijkt niemand daar nog van op en heb ik zoiets van laat die mens toch gewoon zijn goesting snuiven. Even wordt in de Belgische Wielerbond overwogen om hem definitief te schorsen, maar als blijkt dat De Lijn hem persoonlijk wil sponsoren, mag hij onmiddellijk weer de fiets op.

Op 17 mei legt Frank De Winne examens af die definitief zullen moeten bepalen of hij mee mag naar het ruimtestation, maar geen luis die er aandacht aan besteed. Welnee, in Antwerpen valt er immers veel belangrijker nieuws te rapen. Frank De Winne voor zes maanden de ruimte in, who cares? Kai-Mook, dat is pas nieuws. Duizenden Marokkanen, Turken en Algerijnen leven hier al generaties lang, maar het blijven vreemdelingen.

Maar als er een olifant wordt geboren die notabene uit Centraal Afrika komt, dan is het er onmiddellijk eentje van ons. Haja, wat denken ze wel…. Op 21 mei beslist een penalty van Axel Witsel over het kampioenschap in de Belgische voetbalcompetitie.

Exact 1 week later de 28 ste vertrekt Frank De Winne voor een missie van 6 maanden in de ruimte. Hij zuigt liters melk bij zijn moeder en hij schijt al flinke keutels. Juni wordt beheerst door 3 grote namen: Yasmine, Michael Jackson en Rouslan Toumaniantz.

Yasmine koos bewust om een einde te maken aan haar leven en Michael Jackson werd daar een handje bij geholpen door zijn lijfarts. Twee sterren minder, moet Rouslan Toumaniantz gedacht hebben en de snoodaard tatoeërde meteen 56 exemplaren in de snuit van een Kortrijks meisje. Ik kan me voor de dooie dood haar naam niet meer herinneren, maar als u haar vandaag of morgen tegen zou komen, dan zul je haar beslist herkennen!

Ook zonder haar naam te weten…. Het begin van de julimaand stond volledig in het teken van Lance Armstrong. Na drie weken Tour De France kenden we in Parijs het definitieve antwoord. Winnen kon de Amerikaan niet meer. Die eer was weggelegd voor Alberto Contador, kort op de hielen gezeten door de Luxemburger Andy Schleck, maar qua publiciteit had Armstrong als derde dubbel zoveel aandacht gekregen als de nummers één en twee in de uitslag. Op onze nationale feestdag wordt Koningin Fabiola traditioneel uit de mummie gerold en opgewarmd in de microgolf.

Deze keer had ze zelfs een grapje in petto. Daar waar ze een paar dagen voor de 21 ste juli nog verwittigd werd dat ze zou doodgeschoten worden met een kruisboog, verscheen het kranige oudje tijdens de festiviteiten van de nationale feestdag met een appel in de hand.

Willem Tell, catch me if you can. De eerlijkheid gebiedt evenwel te zeggen dat deze moedige daad veel minder moedig was als je de omstandigheden kent. Het pakje wat de Koningin tijdens het defilé droeg was in een soort fluo-paars waar geen enkele schutter meer dan 5 seconden op zou kunnen richten zonder schele hoofdpijn te krijgen.

Augustus is de verlofmaand bij ons en dus gingen we een weekje op vakantie naar onze Belgische kust. Geen grote reis deze keer, zelfs geen avontuurlijke campertocht —dat is een beetje moeilijk met de rolstoel—   maar een weekje uitwaaien in Lombardsijde. Amper terug van de kust, verkopen we ons huis met trappen in Eeklo en kopen we een ander pand zonder trappen in Sint Laureins.

We beseffen dat het tegen de winter zal draaien als we zullen kunnen verhuizen, maar dat hebben we er graag voor over. Polders, here we come.

Voor de rest lijkt augustus zoals elk jaar verder te kabbelen zonder grote uitschieters. In een zwaar beladen wedstrijd tussen Anderlecht en kampioen Standard verkoopt de Gouden Schoen een walgelijke doodschop op het scheenbeen van Marcin Wasilewsky.

Het been van de Pool krult in ware Luc Nillis-stijl tussen voet en ondergrond en breekt op meerdere plaatsen. In plaats van die omhooggevallen Waalse Jan-Mijn-Kloten voor eeuwig en drie dagen te schorsen… Tien wedstrijden vindt de Bond meer dan voldoende. We zijn ondertussen in september aanbeland en valt het u ook op dat er nog bijzonder weinig te vertellen viel over de Belgische politiek?

Dat komt omdat er eigenlijk ook bijna niets gebeurt. De rustige vastheid van premier Van Rompuy staat eigenlijk borg voor een status quo op alle fronten, in alle dossiers. Leterme durft uit schrik voor een nieuwe blunder zelfs niet meer zingen in zijn eigen geitenkot en Dehaene is in alle stilte bezig om Dexia om zeep te helpen.

Bij de sossen en de liberalen snijden ze mekaars strot over uit eigenbelang en zelfs bij het Vlaams Belang wordt de bokshandschoen van een voorbije verkiezingscampagne weer boven gehaald. Alleen is het deze keer niet om reclame   te maken, maar om op mekaars smoel te timmeren. De sossen en de blauwen wens ik een spoedig herstel.

Het Vlaams Belang wens ik een lange KO. Maar goed, we dwalen af. Ik was eigenlijk aan het vertellen dat we dit jaar nog geen echte politieke blunders hadden gekregen tot ene Filip Muyters dat ook in de gaten kreeg. Nu dacht u op dat moment who the fuck is Filip Muyters, maar de Vlaams Minister van Begroting achtte zijn moment gekomen en beweerde in een parlementair debat dat al wie kon rekenen wist dat 35 plus 72, gelijk is aan Sindsdien weet u wie Filip Muyters is.

Een dommekloot die niet kan rekenen? Over El Sympatico gesproken, voor de Pfaffs was september niet echt een leuke maand. Alle boekskes schreven over het gezin en aan de lopende band moesten de Pfaffs uitrukken naar allerlei rechtbanden om de edities te laten tegenhouden.

Jean Marie bedriegt zijn vrouw en Carmen zuipt… Wel laat die mensen toch aub… Is het uw vrouw die hij bedriegt? Is het uwe living die ze volkotst? Awel laat die mensen hun gang gaan en laat Boonen snuiven zoveel hij wil. Voor Kimmeke Clijsters waren het dan weer hoogdagen in september. Twee jaar met pensioen en een baby later begint ze opnieuw te tennissen.

Ze vertrekt naar de US Open, waar ze alleen maar mag starten omdat ze een sympathiek smoelke heeft. Een echte ranking heeft ze immers niet meer, laat staan hoog genoeg om aan een Grand Slam te mogen deelnemen.

Ronde na ronde knokt ze zich door de wedstrijden om uiteindelijk het pleit te winnen tegen de meest getetteerde helft van de Williams-zussen. Ik vraag mij af welke Amerikaanse zot dit spel omgekocht heeft.

We zullen het pas later weten als de rechten van deze all-american story zullen verkocht worden aan een filmmaatschappij om er een prent over te draaien. Nog zelden zo een mossel op een podium zien staan. Boonen mag zelfs zo stoned zijn als een tweedehandse waterkoker, dan nog heeft hij tien keer meer uitstraling dan dit Australische fossiel.

Oktober brengt bijzonder veel nieuws. Alsof iedereen het einde van het jaar stilaan voelt naderen en nog snel zijn steentje wil bijdragen aan Laat mij beginnen met het meest opmerkelijke: Barack Obama vertelt aan de wereld dat hij in het belang van de vrede nog eens Hij wordt daarvoor beloond met de Nobelprijs voor de vrede… Wie zijn eigenlijk dat stelletje seniele imbecielen die de Nobelprijzen toekennen?

Hoedanook, ik geloof nooit dat Alfred Nobel dit in gedachten had toen hij nog leefde. Alsof nog niet genoeg jongens gesneuveld zijn in de strijd tegen terrorisme, die al lang geen strijd tegen terrorisme meer is. Op zich vind ik het deze nobelprijs toch één van de meest markante feiten van Maar geen kat die er wakker van ligt in Vlaanderen.

Ha neen, want wij zijn bezig met iets vééééél belangrijkers. Wij kiezen namelijk Josje Huisman als nieuwe blondine in K3. Who the fuck is Barack Obama? Hoezo jonge mensen die sterven op het slagveld…? Wie heb ik aan de lijn… hallo hallo… wie zou dat kunnen zijn… hallo hallo… mijn tele-romeo! Vlaanderen op zijn smalst!

Voor het overige brengt oktober voor het eerst weer een sprankel hoop voor onze Rode Duivels. Dick Advocaat werd vanuit Nederland gehaald als redder van het Belgische voetbal en de Kleine Generaal boekt bij zijn eerste wedstrijd direct een zege tegen Turkije. Hij vindt onze vedetten jeanetten en alleen al door die uitspraak steelt hij meteen mijn hart! Niet eens 24 uur later wordt Jozef D. De Veuster van de weeromstuit door Paus Benedictus uitgeroepen tot de Heilige Damiaan, al heb ik zo mijn twijfels of het een met het ander iets te maken heeft.

Respectievelijk de geestelijke vader van Felice Damiano, de geestelijke vader van Jommeke en tenslotte de geesteszieke beste wielrenner die we ooit hadden. Ik verlies drie idolen in iets meer dan een week.

Hoogtes en laagtes in de maand november. Herman Van Rompuy, nog altijd goed verscholen in de Belgische politiek schiet als een raket de hoogte in als hij aangeduid wordt als president van de EU. Bejaarden uitlachen doe je namelijk niet! Hoedanook, even was er nog twijfel over zijn aanduiding maar dat had schijnbaar te maken met het feit dat hij zijn whereabouts niet correct had doorgegeven.

Iets waar tennissers Yanina Wickmaeyer en Xavier Malisse ondertussen ook kunnen over meespreken. Gelukkig is er voor hen een oplossing. Ik ga onze tennisvedetten sponsoren in hun proceskosten, zegt de brave borst. Wickmaeyer, bijna 1m85 lang drukt de uk van een minister keihard aan haar borst en sedertdien is van hem niets meer vernomen. Zoals gezegd, hoogten, maar ook laagten. Want zoals Haiku Herman als een komeet de lucht in schoot, zo daalde Frank De Winne met een Russische Sojoezcapsule weer naar de aarde na een verblijf van 6 maanden in de ruimte.

Maar Vlaanderen glimlacht alleen maar bij het horen dat hij is teruggekeerd. K3 heeft een vervangster voor Kathleen. Dat is pas nieuws! Welkom welkom, bij de drie biggetjes…. En jawel, zo belanden we alweer bij de laatste maand van het jaar en kunnen we de boeken voor zo goed als sluiten. Hét nieuws deze maand is te rapen in onze eigen woonkamer, die sedert 2 december niet meer in Eeklo te vinden is, maar wel in ons nieuw kot in St.

Is er anders nog opmerkelijk nieuws geweest in de voorbije weken? De Klimaattop is Oslo is grandioos geflopt, een aanslag op een vliegtuig tussen Schiphol en Detroit is mislukt en een jonge jarige Italiaanse vrouw werpt zich van pure geilheid op de jarige paus Benedictus. Dan ben je toch niet goed bij je hoofd, dacht ik onmiddellijk na het bekendmaken van het nieuws. En inderdaad een dag later meldden alle nieuwszenders dat ze uiterst verward was toen ze de paus besprong.

Ze dacht dat het Filip Muyters was…. Je ziet, het was weer een jaar zoals alle andere. Met dingen die we alweer vergeten zijn en met dagen die ons op weg zetten naar de volgende Driewerf hoera want we hebben het weer eens gehaald.

Het geeft ons de kans én de plicht op terug te blikken op een jaar waarin we zowat van de ene verstomming in de andere liepen. Schitterde Yves Leterme in nog met een illustere vertolking van het Franse volkslied, in scoorde hij in alle hitlijsten met zijn eigen bewerking van een niet te evenaren zwanenzang. Maar er is meer…. Zo begon het jaar in absolute mineur voor de man die al een kwart eeuw verkondigde dat hij jaar zou worden.

Niet dus, want al op de derde dag van het nieuwe jaar wisselde dr. Herman Lecompte op jarige leeftijd het wezenlijke voor het eeuwige. Onbegrijpend waarom haar geliefde medische media-kabouter liefst jaar te vroeg is gestorven. Amper ware de rijke Knokkenaren van de schok bekomen of daar bood zich al nieuw onheil aan.

De Europese beurzen kregen in die eerste paar dagen van het jaar enorme klappen en specialisten spraken van het slechtste economische jaarbegin sedert Geef toe, een jaar dat op die manier van start gaat belooft weinig goeds. Gepeupel zoals wij veert dan nog eens op voor mannen als Sven Nijs 5 de keer Belgisch kampioen veldrijden op 6 januari en Steven Defour winnaar van de gouden schoen op 16 januari , maar kenners van de economische en financiële wereld wisten toen al hoe laat het was.

Vijf voor twaalf bij de Société Générale bijvoorbeeld, die plots een gat ontdekte van liefst 4,9 miljard Euro. Jerôme Kerviel ja, die vergeten ze daar in Parijs nooit meer.

En hoe verging het onze nationale Yves in januari? Wel, niet eens zo slecht eigenlijk. Sommige mensen hebben inderdaad meer profetische gaven dan anderen…. Februari, maand van Sint Valentijn, start op passende wijze als de nieuwbakken franse president Nicolas   Sarkozy op zijn 53 ste trouwt met het ex-topmodel Carla Bruni.

De kleine franse driftkikker straalt als hij met zijn kersverse bruid het Elyzée verlaat. Wie zeker een fotoshopbeurt zou kunnen gebruiken is good old Fidel Castro. Tussen het heugelijke nieuws uit Frankrijk en het ontluisterende beeld van het oude leidertje van communistisch Cuba, wordt onze eigenste Justine Henin in St. Petersburg uitgeroepen tot wereldsportvrouw van Alweer een pak dollars waarmee ze eindelijk haar borstvergroting zal betalen, hoopt half België. Maar Henin wil van geen kliniek weten en houdt halsstarrig vast aan haar twee muggenbeten.

Geen nieuws van Leterme in februari? Waar Justine nog vrij kon kiezen of ze al dan niet in de kliniek langs ging, kreeg de Westvlaamse geitenhoeder die keuze niet.

Op advies van zijn huisarts moest hij zich hoogdringend laten opnemen met een inwendige bloeding van het maagdarmsysteem. Inderdaad, amper een zucht later, op 6 maart, staan Verhofstadt en Leterme glunderend naast elkaar. De een opgelucht dat hij eindelijk aan zijn Sabathjaar kan beginnen, de andere blij dat hij zonder al te veel maagklachten kan starten om de Belgische puinhoop op te ruimen. En dan, op 19 maart, doodse stilte. De wereld staat heel even stil, want de man die minstens Nobelprijzen voor literatuur had moeten winnen, is niet meer.

Hugo Claus kiest na tien jaar aftakeling door de ziekte van Alzheimer zelf voor een waardige dood. Voor de rest gaat in maart de brouwerij Liefmans op de fles en vierden we bij ons thuis de verjaardagen van Jarne 7j , Kim 21j en ondergetekende oud. April start al meteen op de eerste dag in panische angst voor de ouders en geliefden van de Chiroleden uit Kontich. Achtendertig blauw-gele tieners raakten verdwaald aan de Italiaans-Sloveense grens en moesten noodgedwongen de nacht doorbrengen in een onherbergzaam gedeelte van de Julische Alpen.

Gelukkig zijn de tieners na 1 nacht terecht en blijven de gevolgen beperkt tot een aantal snotneuzen en een paar dozijn verkleumde handen en voeten.

Vlaanderen slaakt een zucht van opluchting en doet dat twee weken later nog eens over als Tom Boonen als eerste over de eindstreep van Parijs-Roubaix rijdt. Alle cocaïneverhalen worden hem meteen vergeven. Tommeke kan het nog. Minstens zo indrukwekkend, minstens zo groots, maar Stijn is Tommeke niet en dus reageert iedereen een stuk gereserveerder.

Een beetje zoals Prins Filip die aankondigt dat zijn hond weer doopsuiker heeft gescheten omdat ons Koningshuis alweer een telgje rijker is: Sjaal rond de hals, frietjes etend, breed lachend, dansend, pintjes drinkend, de armen triomferend in de lucht… Even kwam het beeld van Justine Henin kondigt aan dat ze definitief stopt met tennis.

Ik vraag mij onmiddellijk af of ze misschien nu tijd zal vinden om… Neen, ik mag mij daar eigenlijk niet mee bemoeien. Het is tenslotte haar lijf en het zijn haar euh…tetten. De modewereld hult zich in zwarte rouw als op 2 juni Yves Saint Laurent op jarige leeftijd overlijdt. Zwarte rouw ook bij de Clintons, die in de VS moeten aanvaarden dat Hillary net te kort kwam in de voorverkiezing en dat niet zij, maar haar partijgenoot Barak Obama de volgende presidentskandidaat zal worden.

Iets gelijkaardigs moeten ook de spaanse voetballers gedacht hebben toen ze in de finale van het EK met wonnen van…jawel, Duitsland. Eindelijk is de vloek van Gary Linneker doorbroken: Fernando Torres blijft alleen al daarom voor eeuwig mijn held. Maar hét nieuws van de maand juni kwam van good old Johnny White.

Dan maar mijn zolder ombouwen tot een heuse cannabisplantage moet de brave borst gedacht hebben, maar voor hij er erg in had stond de politie aan zijn deur met een arrestatiebevel. John Wittevrouw, want zo heet de man uit Scherpenheuvel in het echt, veranderde onmiddellijk zijn artiestennaam. Johnny White is dood… Leve Johnny Wiet. Dat een artiestennaam wel wat kan opleveren heeft ook de Bosnische Serviër Radovan Karadzic mogen ondervinden. De man werd in juli weliswaar gearresteerd, maar leefde sinds in Belgrado als new-age dokter onder de naam Dragan Dabic.

Hij kon er elf jaar lang in alle rust op café gaan, verliefd worden en een praktijk uitoefenen zonder dat iemand door had dat hij het vermeende brein was achter de volkerenmoord van Srebrenica. Op 30 juli verschijnt hij weer als zijn eigen zelve voor het Joegoslavië-tribunaal in Scheveningen. Eerder in de maand juli keurde Paus Benedictus de heiligverklaring van pater Damiaan goed, won Carlos Sastre de ronde van Frankrijk in de categorie van niet betrapte renners en werd Inbev de grootste speler op de wereldbiermarkt na de overname van het Amerikaanse Anheuser-Bush.

Tussendoor bereikte ons ook nog een bericht uit Portugal en het Verenigd Koninkrijk dat niet langer gezocht zou worden naar het vermiste meisje Madeleine McCann. Een mens zou er zowaar koude rillingen van krijgen, maar ook dat was in deze kille julimaand niet meer dan normaal.

Qua temperatuur kon augustus al evenmin bekoren, maar bij ons thuis was dat het minste van onze zorgen. Een hele operatie lang hebben de artsen gevochten voor het behoud van haar voet en finaal krijgen we ze afgeleverd met zowat driekwart van de Gamma in haar pootje.

Twee dagen later vertrekken we toch op vakantie, gepakt en gezakt en met een rolstoel in de kofferbak. Weinig mogelijkheden dus om echte vakantie-activiteiten te doen, maar des te meer tijd om via kranten, radio en televisie de actualiteiten te volgen.

Zo verneem ik dat Gilbert Bodart de cel is ingesukkeld na zijn medewerking aan een gewapende overval op de Grotten van Han, dat Ignace Crombé zich emailsgewijs in de love-shit heeft gewerkt, dat bagage-afhandelaars Flightcare en Aviapartners het werk hebben neergelegd waardoor in Zaventem een nooit geziene valiezenchaos ontstaat. Het breukske begint in september stilaan minder pijn te doen, zegt mijn dochter. De revalidatie begint goed op gang te komen en als ze weer eens met een van pijn vertrokken gezicht ligt te zweten op de kine-tafel, spurt die andere Kim Gevaert voor de laatste keer m voluit tijdens de Memorial Ivo Van Damme.

September is meestal ook de maand waarin hier en daar de eerste bladeren van de bomen beginnen te vallen, maar deze keer dwarrelen ook de Fortis-aandelen mee in het herfstballet. De aandeelhouders zien euro per euro wegsmelten, terwijl Fortis-topman Herman Verwilst een oprotpremie van 5 miljoen Euro krijgt toegeschoven. Is het dan al eens een paar maanden ietwat stiller rond de figuur van Yves Leterme, in oktober rommelt het weer langs alle kanten.

De regering hangt aan elkaar als een gammele auto die op elke bult in de weg uit elkaar kan spatten. Ook met politietopman Fernand Koekelberg gaat het van kwaad naar erger. Gesjoemel met benoemingen van secretaressen brengen hem op de rand van de afgrond, maar verder dan een blaam van Patrick Dewael en Jo Vandeurzen gaat het niet.

Vandeurzen beseft dan nog niet dat hij er eerder zal gelegen hebben dan de politieman…. In Oostenrijk vliegt extreem rechts politicus Jörg Heider 58 met een knal uit het leven. Gedronken en veel te snel gereden, fluisteren kwatongen, maar iedereen is dan al vergeten dat hij de man was waarvoor Louis Michel jaren geleden voorzichtigheid had gepredikt en ons probeerde uit het hoofd te praten om op skivakantie naar Oostenrijk te gaan.

Voor de rest zal oktober voor altijd in het geheugen blijven als de maand waarin banken en aandelen kelderen tot historische dieptepunten. Ook in november krijgen de beurzen nog rake klappen te verwerken. Economisch laat zich dat gevoelen en dagelijks krijgen we alarmerende berichten van grote bedrijven als Ford Genk, Philips, Bekaert, ArcelorMital.

In de Verenigde Staten loopt het geen haar beter. Integendeel, maar daar raken de   crisisberichten heel even verstomd door de overwinningsroes van de nieuw verkozen president Obama.

Ondertussen verliest bij ons Wannes Van de Velde 71 een lang gevecht tegen leukemie en brandt zowat half Mumbai in een resem aanslagen die India laten kreunen onder zwaar terrorisme. Genoeg om even het vizier op de Belgische politiek te laten verslappen en Yves Leterme een beetje uit het oog te verliezen.

Maar in december gebeurt het onvermijdelijke dan toch. Na de bladeren en de banken valt nu ook de regering. Niet met een enorme knal, niet met het Franse volkslied op de achtergrond, maar heel bruusk over een basisbegrip van ons democratisch bestel.

Wilfried Martens, op wittebroodsweken in Disneyland Parijs, wordt vanuit het Paleis bevolen om in allerijl uit de Splash te stappen, terug naar België te keren en als verkenner op pad te gaan om de parlementaire brokken te lijmen. Herman Van Rompuy wordt als formateur aangeduid en op het moment dat ik deze regels zit te tikken, ziet het ernaar uit dat hij er zowaar zal in slagen om een nieuwe regering te vormen met alle krokodillen uit de vorige.

Al zal er hier en daar wel een krokodil aan moeten toegevoegd worden om de gaten van Leterme en Vandeurzen op te vullen. We zijn twaalf maanden verder… er zijn mensen geboren en er zijn mensen gestorven, maar toch staan we nog op precies hetzelfde punt.

En weet je wat nog het ergste van al is??? Mijn teerbeminde, die nu al meer dan 3 weken geveld is door een mysterieuze aandoening van het zenuwstelsel. Eind november kon ze nog amper stappen, daarna alleen nog met behulp van een wandelrekje en sinds een paar dagen rollen we door het leven. Twee geliefden in één jaar tijd door het leven moeten duwen, is erg, maar dat dokters en professoren zich niet durven uit te spreken over de kansen van mijn vrouw, dat is pure dramatiek.

Het ga je goed in en hoop asjeblief een beetje met ons mee dat het volgend jaar weer goed mag komen met mijn eega. Het is weer van dattum, sinds mijn jaarverslag van het vreemde jaar hebben we inmiddels alweer keer geslapen en zijn we gelukkig ook keer weer wakker geworden.

Leterme zal het geweten hebben…. Het jaar begon al goed, want toen we op Nieuwjaarsdag in een restaurantje een kleinigheid wilden gaan eten, zochten we vruchteloos naar de asbak op tafel. OK dan maar, de koffie zullen we dus voortaan thuis drinken. Maar als de rook om je hoofd is verdwenen zie je vaak meer en dus konden we in diezelfde maand januari vaststellen dat Bart Wellens voor de tweede keer Belgisch kampioen veldrijden werd, dat ex-wielrenner Johan Musseeuw toegaf EPO te hebben gebruikt en dat Justine Henin niet naar de Australian Open kon omdat ze besloten had om van haar man Pierre-Yves Hardenne te scheiden.

Door een of ander stom toeval was het arme kind immers te weten gekomen dat haar zo geliefde Pierre-Yves haar enige beha als katapult gebruikte om naar de mussen te schieten en dat hij een zelfhulpgroep had opgericht die luistert naar de illustere naam MBDT Meer Bekers Dan Tetten. Nog in de maand januari schiet onze beste Prins Filip tijdens een nieuwjaarsreceptie uit zijn sloffen tegen 2 journalisten en dreigt hen de toegang tot het paleis te ontzeggen als ze nog slecht over hem schrijven.

Sindsdien geen nieuws meer…. En in de allerlaatste dagen van de eerste maand trok Michel Verschueren naar een schoenmaker om een babyschoentje te laten vergulden. In de korte maand eiste de Billie Turf van de vaderlandse politiek voor het eerst en zeker niet voor het laatst dit jaar een hoofdrol op.

Terwijl de hele wereld schande spreekt over de mensonterende situatie waarin de Congolese president Josephe Kabila zijn volk heeft gebracht, nodigt onze immer schuddebuikende Minister van Defensie André Flahaut, het Congolese staatshoofd uit naar ons land en overhandigt hem een eredoctoraat van de Koninklijke Militaire School.

Verhofstadt is woedend en de militaire school zo mogelijk nog meer, want Flahaut was hen vergeten te verwittigen van het initiatief. Toeme toch Billie…, als het ook allemaal moet tegenslaan. En tegenslaan doet het ook voor voormalig Playboymodel en actrice Anna Nicole Smith. De voorzitster van de zelfhulpgroep MTDB Meer Tetten dan Bekers overlijdt op jarige leeftijd in duistere omstandigheden na een dodelijke coctail van medicijnen, drugs en alcohol.

De mondaine jetset rouwt. Ook Kimmeke Clijstert snottert een half sportpaleis onder water, zij het niet voor Anna Nicole. Nee, Kim heeft net de finale van de Diamond Games verloren tegen de franse halfman Amélie Mauresmo en om haar afscheid van het Belgische publiek nog wat dieper te kerven, hebben de organisatoren de broertjes Koen en Kris Wauters uitgenodigd om Clijsters uit te wuiven en uit te zingen. De helft van Vlaanderen wordt misselijke van zoveel opgefokte meligheid, de andere helft bleit zich een oog uit en vreet zijn doos tissues op van pure ellende.

Maart is altijd weer een beetje feest ten huize Luctor. Al meteen op de eerste dag van de maand werd onze Jarne 6 jaar en exact 2 weken later werd óns Kimmeke er Nog eens twee dagen later was het de beurt aan ondergetekende, die vanaf nu beslist om er telkens een jaartje af te trekken.

Als ik opnieuw aan nul kom dan zal de wereld mij precies 94 jaar getolereerd hebben en dat lijkt me een prima getal om afscheid te nemen. Wat was er nog meer aan de hand in maart ? Op de internationale dag tegen racisme laten koppels zich trouwen door Wouter Van Bellingen, de zwarte Schepen van St.

Een paar dagen eerder is Koning Albert op televisie komen verklaren dat hij de Bij de Luchtmacht is het zo mogelijk nog erger want daar blijkt plots een helikopter te zijn verdwenen. Terwijl iedereen op de basis nog loopt te zoeken naar het toestel, landt het alweer op de plaats waar het is verdwenen.

Juist, good old Billie Turf , André Flahaut! De defensieminister had namelijk geen zin om in de file te gaan staan voor de vertoning van de klimaatfilm van Al Gore en had dus maar een heli van het leger gevorderd…. De nakende federale verkiezingen zijn in april voor het eerst echt voelbaar.

Honkvast gewaande partijleden veranderen even makkelijk van politieke kleur als van onderbroek en de ene stoere uitspraak probeert nog straffer te zijn dan de andere. Verhofstadt kondigt aan dan een volgende regering een tweederde meerderheid zal nodig hebben om een zoveelste staatshervorming uit te voeren. Ondertussen ontsnapt een gedetineerde uit de gevangenis van Lantin nadat een helikopter hem kwam oppikken en rijdt Tom Boonen zijn splinternieuwe italiaanse sportwagen aan flarden nadat hij moest uitwijken voor een kat.

Pas later op het jaar zal blijken dat de gevierde renner een echte passie heeft voor jonge poesjes…. En waar zit Flahaut, vraagt een mens zich dan af. We zouden hem in april bijna vergeten, maar dat is buiten onzen Billie gerekend. Eind april lanceert hij het lumineuze idee om via een enquête uit te vissen of onze militairen racistisch, separatistisch of republikeins zijn.

Eind april ruilt ook Boris Jeltsin het vergankelijke voor de Eeuwige Zoutmijnen, na een leven van vooral drinken en billengeklets op de Russische konten van zijn vrouwelijke medewerksters.

In mei wordt Anderlecht dan toch landskampioen nadat Genk onder de druk is bezweken. De Brusselse supporters vieren uitbundig feest. Feyenoord pakte in Nederland naast de titel en dat was absoluut niet naar de zin van Bokito. De enorme gorilla ontsnapt uit zijn dierentuinkooi en koelt zijn frustratie door vier bezoekers door de lucht te slingeren en een ravage aan te richten in de cafetaria.

In Portugal verdwijnt de Britse kleuter Maddie McCann uit haar hotelkamer,terwijl haar ouders een eindje verderop zitten te eten in een restaurant. Waarschijnlijk mag je daar nog roken in de eetgelegenheden, want het meisje lijkt in rook opgegaan. Flahaut heeft het begrepen en verdwijnt op de achtergrond. Billie Turf beseft dan al dat hij de hoofdrol vanaf nu moet laten aan Geitenkoning Leterme.

Een historische dag, de eerste dag van een lange lijdensweg. A krijgt een dreun van jewelste. Lijst De Decker doet het onverwacht goed en Groen! Koning Albert wijst MR-voorzitter Didier Reynders aan als informateur en van de weeromstuit breekt onze arme vorst zijn rechter dijbeenhals.

Nooit geweten dat we zoiets raars in ons lichaam zitten hebben, maar soit. Dankzij de goede zorgen van een heel medisch team verloopt de operatie zeer goed, wat allerminst kan gezegd worden van de informatieronde voor een nieuwe regering.

Maar niemand lijkt zich vooralsnog zorgen te maken. Het leven gaat zijn dagelijkse gangetje: Of was het zijn schoonbroer? Nuja, ze zijn dood, wat doet het er nog toe. Maar niet voor politiekers en sporters. De regeringsvorming is nog geen meter vooruit en dus trommelt Koning Albert zijn ouwe gabber Jean-Luc Dehaene nog eens op. Hoe het gesprek verlopen is, weten we niet, maar het dikste burgemeesterke van Vilvoorde kwam buiten met een bemiddelingsopdracht en met een gezicht nog erger dan de onweerswolken die heel juli en augustus boven ons land hingen.

Na amper 11 dagen keert hij terug naar het ziekenhuisbed van Albert en deelt hij onze vorst mee dat hij de bemiddeling voor bekeken houdt. De Geitenkoning van Ieper deed er een paar dagen later nog een schepje bovenop. Uitgerekend op 21 juli, de nationale feestdag, blundert den Yves door niet het Belgische maar het Franse volkslied te zingen.

Allons, enfants de la patrie-e-e-e-e, Le jour de gloire est arrivé!!! België is naar de kloten, moet ook Kim Clijsters gedacht hebben en ze trouwt met een Amerikaanse basketter. In de Ronde van Frankrijk moet de helft van de ingeschreven renners nog voor de start met de EPO-trein weer naar huis en van de overblijvers vliegt nog eens de helft uit de wedstrijd wegens dopinggebruik.

Van de overgebleven 11 renners of zoiets wint Tom Boonen de groene trui. Op 15 juli is er ten huize Luctor weer een verjaardag te vieren. Mijn teerbeminde wordt… veel jonger dan ik. Het enige goeie nieuws dat er in augustus te rapen viel, is dat onze Belgische hockeyploeg derde wordt op het EK en op die manier een ticket verdient naar de Olympische Spelen in Peking. Voor de rest alleen kommer en kwel. Het land verzuipt onder een ware zondvloed, de Geitenkoning geeft zijn formatieopdracht terug aan de koning en deze laatste trommelt dan maar Herman Van Rompuy op om te realiseren wat Jean-Luc Dehaene niet kon… of niet wou.

Albert moet echt wel ten einde raad zijn als hij al die ouwe krokodillen weer opvist om het land te redden. Naar het schijnt zou hij zelfs gesignaleerd zijn met schop en spade aan het graf van Van den Boeynants. Helaas, de graafwerken zijn mislukt omwille van een herstellende dijbeenhalsbreuk….

En dus moet de Ieperse Geitenkoning annex Marseillaise-kenner weer opdraven. Wat gaan we nu weer beleven, vroeg ondergetekende zich af en mijn gedachten waren nog niet koud of ene De Winter van het Vlaams Belang vroeg in het Vlaamse Parlement om een referendum over de Vlaamse onafhankelijkheid. In Portugal is dat dutske van een Maddie McCann nog   altijd spoorloos en de lokale politie verdenkt nu ook de ouders in de verdwijning. Moeder McCann schreeuwt haar onschuld uit, schakelt al wat detective is in om haar onschuld te bewijzen, maar verdwijnt toch zo snel mogelijk van Portugese bodem, terug naar het vertrouwde United Kingdom.

Belgium rules again, want in Osaka behaalt het vrouwenteam van de 4xm brons. Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert spurten zich zo de onsterfelijkheid in en geven ons land weer een beetje internationale kleur. Een kleurtje wat we goed kunnen gebruiken nadat Jo Vally zich op zijn blote verwijfde knieën moest gaan excuseren bij de Turkse ambassade omwille van het feit dat hij het gerucht had verspreid dat hij in een Turkse cel had gezeten.

Nu Leterme door alle formatieperikelen niet echt meer kon scoren, achtte André Flahaut zijn moment weer gekomen. Zijn budgetten klopten van geen kanten en Minister van Begroting   Van den Bossche zet de immer goedlachse Flahaut onder toezicht na budgettaire ontsporingen.

Dat moet ook Fientje Moerman hebben gedacht toen ze haar het vernietigende rapport van de Vlaamse Ombudsman onder de neus schoven. De Vlaamse minister van Economie houdt de eer aan zichzelf en verdwijnt van het politieke toneel. Zo hebben we er al meer gekend…. En dan was er ook nog dat rare verhaal van die jarige Antwerpenaar die in oktober werd vrijgelaten uit een Amerikaanse gevangenis. Hij was in de maanden daarvoor naar de US getrokken om er zijn chatvriendinnetje op te zoeken. Al chattend hadden ze namelijk ontdekt dat ze beiden enorme dierenliefhebbers waren.

Helaas bleek het poesje maar 13 jaar te zijn en daar konden ze in de States niet echt om lachen. Benazir Bhutto keert na jaren balingschap terug naar Pakistan om er haar oppositiepartij voor te zitten en vooral voor te bereiden op de verkiezingen van januari Op de dag van haar aankomst in Rawalpindi pleegt men een aanslag tegen haar leven.

Zij ontsnapt aan de dood, maar anderen ontploffen mee met de bommenlegger. Als dat maar goed gaat, dacht ik toen…. In november bevestigt de Belgische voetbalbond het vertrouwen in bondscoach René Vandereycken. Na een fantastische campagne met 18 op 42 punten en overwinningen tegen voetbalgrootheden als Kazachstan, Armenië en Azerbeidzjan, kon dat ook moeilijk anders. Bovendien raakt in de loop van de elfde maand ook bekend dat Tom Boonen volgend jaar wel de Ronde Van Zwitserland zal rijden en niet de Ronde van Frankrijk.

Het zou alles te maken hebben met zijn nieuwe grote liefde, Sophie Van Vliet. De jarige schone uit Holland gaat in die periode namelijk met de mutualiteit naar Zwitserland Op politiek vlak gaat alles zijn gangetje. De Ieperse Geitenboer moddert verder en lijkt nog één doel voor ogen: Voor het overige worden we vooral ondergedompeld in een soort sorry-cultuur. Patrick Janssens bood samen met het Antwerpse Schepencollege zijn excuses aan ten opzichte van de Joodse Gemeenschap voor de collaboratie in de tweede Wereldoorlog, Bart De Wever had daar dan weer kritiek op, kreeg de volle laag en bood vervolgens zelf zijn verontschuldigingen aan en tenslotte trok ook Johan Vermeersch, voorzitter van voetbalclub FC Brussels, het boetekleed aan vanwege het uitschelden van zijn zwarte speler Matumona voor onderontwikkelde aap.

Veronique De Cock van haar kant eiste dan weer excuses en nog eens Toch nog één straaltje zon aan de donkere novemberlucht: God Shave the Queen…. En zo zijn we alweer in de laatste maand van aanbeland. Leterme heeft er inmiddels het bijltje bij neergelegd en is schijnbaar ondergedoken tussen de Ieperse geiten, alwaar hij tot 23 maart zal verblijven. Daarentegen staat Verhofstadt III op de rails. Veertien dagen had Piet Konijn nodig. Véértien luttele dagen om een noodregering op poten te zetten.

Zonder informateurs, zonder formateurs, zonder verkenners… zonder geiten. In Moerbeke Waas gaat een stuk van mijn jeugd verloren. Achttien jaar heb ik onder en in de stank van de Suikerfabriek gewoond. Nog nooit van gehoord! Maar na jaar suikermakerij besluit men er nu mee op te houden, daar in Moerbeke Waas. Driekwart van de personeelsleden ken ik persoonlijk.

Ze zijn allemaal hun job kwijt… Een drama. Erger dan een drama, meer een tragedie is de aangekondigde dood van Pakistaans oppositieleidster Benazir Bhutto. Wat in oktober nog de mist in ging, lukte op 27 december: Ike Turner sterft op jarige leeftijd een eenzame dood, na een leven vol glammer en glitter, vol drank en drugs, vol goeie en slechte muziek. Ike Turner, dood op 7 december. Hij deed amper zijn eerste paar voorstellen om defensie een beetje te vermoderniseren en op de achtergrond stond er eentje luidkeels te roepen: Wat in met een witte kerst begon, groeide al snel uit tot één van de meest barre winters van de voorbije eeuw.

De Noordzee bevroor, in velden en polders ontstonden bizarre, metershoge sneeuwduinen en uiteindelijk kreunde ons land tot diep in februari onder een dik sneeuwtapijt. Naar het schijnt was alleen de winter in nog strenger. Vandaag ligt er opnieuw sneeuw in december. Erger nog, er ligt een pàk sneeuw in december en we zijn minder dan een week verwijderd van kerstdag. Hij voorspelde zelfs dat de komende kerst zo mogelijk nog witter en romantischer kan worden dan die van zevenenveertig jaar geleden.

Het kan aan mij liggen, maar de romantiek van doodgevroren mensen en kilometerslange ijsfiles ontgaat mij totaal. Het is trouwens niet omdat de man op fietsafstand van zijn weerstudio woont, dat voor de rest van de werkende bevolking datzelfde plezier is weggelegd. Dat hij dus gewoon doet waar hij voor betaald wordt en voor de rest zijn muil houdt over wat de bevolking al dan niet zou kunnen hopen ten aanzien van een witte kerst. Eerlijk gezegd, waarde lezer, mijn enige hoop is dat zijn kloten morgen aan zijn fietsbuis vastvriezen als hij door de sneeuw naar zijn werk ploetert.

Kan de weervrouw ze met haar adem komen losweken. Meteen romantiek in overschot. Hoewel het dus af en toe aan barre kou niet ontbrak, zijn er in de afgelopen honderd jaar meer warme dan koude winters geweest. Meteorologische tabellen wijzen uit dat witte kerstdagen hoogst uitzonderlijk zijn en dat winters met een gemiddelde temperatuur van vijf graden of hoger vaker en vaker voorkomen. Niet dit jaar waarschijnlijk, want wie zaterdagochtend zijn gordijnen opentrok, dacht hoogstwaarschijnlijk in een poollandschap te zijn wakker geworden.

Als volwassene weet je dan dat je eerst naar een overdrukke winkel zal moeten om zout en een sneeuwschop te kopen en dat je vervolgens uren werk zal hebben om je oprit en je voetpad sneeuwvrij te maken. Afijn, de winter, het is een kwestie van perceptie. Ik geef toe, als je lekker binnen zit of goed ingeduffeld aan een gezonde wandeling bezig bent, dan kunnen de prachtige witte landschappen best wel feeëriek aandoen. Maar neem het van mij aan, waarde lezer, als je -in een winterpak gehesen- dertig meter oprit van vijfentwintig centimeter sneeuw moet ontdoen, dan voel je vooral de zweetdruppels van je rug in je reet schuiven en dan heb je totaal geen boodschap aan twee dansende pimpelmezen op een vetbol of een kauwtje dat door de sneeuw huppelt op zoek naar wat broodkruimels.

Het enige wat dan door je hoofd flitst, is dat die rotsneeuw zo snel mogelijk aan de kant moet zodat je tenminste niet voortdurend riskeert je poten te breken van zodra je ook maar één stap naar buiten zet. Romantische witte kerst, my ass. Erger wordt het nog als je de zondagochtend opnieuw je gordijnen opentrekt en meteen moet vaststellen dat de vier uur die je zaterdag hebt staan sneeuwruimen simpelweg teniet zijn gedaan door een nieuwe vijftien centimeterdikke laag witte smeerlapperij.

Zelfs niet tegen de pijn die ik nog onderaan mijn rug voelde van de dag voordien. Een neus die voortdurend druppels verliest. Zweetbanen op je rug en een lul die oefent voor de grote verdwijntruc. Blij dat je nu niet moet pissen, want een mooie straal vormen zou heel moeilijk zijn. Je sproeit gegarandeerd heel je winterpak vol. Ja, alweer dat belachelijke winterpak aan. Idiote berenmuts op je hoofd en met een vuurrode kop van de inspanning, sneeuw scheppen alsof je leven ervan afhangt. De berijpte boomtakken verliezen af en toe kleine sneeuwvrachtjes.

Altijd recht in je dampende nek. Alsof de duvel ermee speelt. De pimpelmezen zijn ook weer van de partij. Ik heb het gevoel dat ze mij zitten uit te lachen. Vanop hun vetbol, waar ze weer gretig stukken uitpikken. Ik heb die vetbol er notabene zelf gehangen.

Maar had ik die arrogante pimpelmezen dan al gekend, dan had ik de bol toch godverdomme wel ingewreven met secondenlijm…. Na de middag en als onze oprit er weer ijsvrij bijligt, nodigt mijn eega mij uit voor een wandeling over de lokale kerstmarkt. Nu heb ik normaal gezien sowieso al een bloedhekel aan alle Scheiße-vormen van Gemütlichkeit die uit Duitsland komen overgewaaid, maar kerstmarkten scoren daarbij zondermeer het hoogst.

Ik heb eerlijk gezegd nooit gesnapt wat jeneverkoten, braadworsten, glühwein en warme chocomelk met de Kerstman te maken hebben, behalve dat na een paar uur kerstmarkt driekwart van de bezoekers zo bezopen is dat ze, getooid met allerhande kerstmutsen, voortdurend en om het luidst ho-ho-ho lopen te roepen.

Het lijkt wel of iemand ergens met de regelmaat van een klok een vers blik undercover-Kerstmannen opentrekt en ze lallend en waggelend tussen de menigte uitgiet. Neen, kerstmarkten zijn totaal niets voor mij dus, maar aangezien het de eerste Kerst in drie jaar is dat mijn teerbeminde weer kan stappen, wil ik haar dat plezier van harte gunnen en begeef ik mij tussen de Sentse kerstbomen, de lokale Kerstmannen en tientallen kramen met prullaria en versnaperingen.

Het dient gezegd dat dit kleine dorpsmarktje in niets te vergelijken is met de klassieke kitscherige kerstmarkten, zoals we ze allemaal kennen. Ook geen in Kindeke Jezus verklede politieagenten die in de kribbe op vinkenslag liggen om zakkenrollers te klissen. Integendeel, overal heerst gezelligheid van dorpsbewoners, die samen buitenkomen en een glas drinken. Se één al wat steviger dan de ander, maar zonder dat het ontaardt in een wilde braspartij van rondzwemmende oliebollen in fonteinen van glühweinkots.

Als je verliefd wordt seks. Ik haalde mijn lul uit haar mond en terwijl ze duidelijk klaarkwam op haar zoon mepte en wreef ik mijn paal tegen haar wangen. Gauw deed ik mijn mond open om de rest op te vangen, maar de gozer nam snel zijn pik zelf ter hand. Jannie voelt hoe hij haar jurk begint open te knopen. Dat kan dan best wel een poosje duren voor we er genoeg van hebben.

Juf Jannie, geile lerares met grote topless tieten, zkt sex Juf Jannie is een geile lerares van 46 jaar oud. Marian een rijpe vrouw. Dat vonden ze natuurlijk goed, dus langzaam trok ik mijn topje uit. Ik deed mijn benen wijd en Hammie maakte van de gelegenheid gebruik mijn slipje opzij te schuiven en me nu openlijk over mijn schaamlippen te strelen. Ze merkte wel dat ik nog een beetje schichtig was. Haar vader ging voor de teevee hangen. Nou ik vindt het………Plotseling ging de slaapkamer deur open.

Mijn zachte kreunen had tante gewekt en dubbelzinnig fluisterde ze: Nicole weert de handen van haar moeder af. Toen vertelde ik dat ik hier een nachtje logeerde bij een nicht van mij. Ze probeert zijn lul tussen haar lippen vast te klemmen, maar Peter slaagt erin te blijven rammen. Zo gleed hij enige tijd in en uit me en ik was al op weg naar mijn eerste orgasme toen Hammie stopte. Ontdek op de volgende pagina bewezen technieken die de meeste mannen nooit zullen weten om vrouwen iedere keer meerdere orgasmes te geven: Jannie wenkt hen allebei naast zich en neemt zacht en liefdevol een lul in elke hand.

Een leuke plek om alles en iedereen te kunnen zien. Mag ik u ook eens neuken tante? Geile Jannie 48 · Slet jannie van 48 geilt op grof commentaar.

: Tantra massage weert wijd opengesperde kut

Gratis sex met rijpe vrouwen rimmen film Of alleen gaan sex in friesland venlo sex en in hun eentje moeten vechten tegen al de rest? Ik weet niet hoe het bij u zit, maar op mijn tv-toestel lijkt hij altijd meer groen dan zwart. Niet eens drie kwartier later sta ik weer in de koude buitenlucht. Genoeg om even het vizier op de Belgische politiek te laten verslappen en Yves Leterme een beetje uit het oog te verliezen. Nuja, het zou natuurlijk ook kunnen liggen aan de quasi onbereikbare tevredenheidsdrempel van onze dames, maar laat ons eerlijk zijn, kerstshoppen is en blijft een bijzonder moeilijke klus voor de meeste mannen. Vaak gebeurt het tweede.
Tantra massage weert wijd opengesperde kut En wat dat betreft, ben ik geen fluit beter dan de rest van het mannelijk gedeelte van de bevolking. Wat kan er dan nog onduidelijk zijn? Wat er ook van zij, op oudejaarsavond zat ik daar nog steeds met een gat in mijn muil, met snokkende pijnscheuten doorheen mijn hele schedel en met een telefoon, waar ik enkel Brams antwoordapparaat op te pakken kreeg. Nooit geweten dat we zoiets raars in ons lichaam zitten hebben, maar soit. Twee dagen later vertrekken we toch op vakantie, gepakt en gezakt en met een rolstoel in de kofferbak.
Anaal handyman gratis sex 113